Fietsen op Lanzarote Oktober 2005

De laatste jaren komt bij mij steeds vaker het verlangen opzetten om eindelijk weer eens wat anders te gaan ondernemen in de plaats van alleen maar op La Palma te vertoeven (niet dat daar verder iets mis mee is hoor!!). Maar gewoon het is weer eens tijd voor iets anders. Sinds dat het verlangen mee speelt ben ik al naar El Hierro geweest (ook een lang gekoesterde wens), en daar heb ik ook geen enkel moment spijt van gehad.

Maar sinds 2003 ben ik weer actief aan het mountainbiken, en sinds 2004 begint dit een behoorlijk vaartje te nemen en worden de afstanden die ik afleg toch behoorlijk. 

Nu dat het mountainbiken zo veel beter gaat wil ik natuurlijk weer met de fiets richting de Canarische eilanden vertrekken, en de logische keus voor mij is dan ook Lanzarote. In Maart 2005 net voor vertrek naar El Hierro mag ik op La Palma een fiets lenen die ik een jaar eerder heb opgeknapt voor mijn bekenden ter plekke. Ik fiets dan ook van El Paso naar Fuencaliente (Los Canarios) over de een behoorlijk vlakke weg met geen extreme hoogte verschillen, eigenlijk maar een hoogte verschil en dat is omhoog.  De weg naar het zuiden is eigenlijk een constante klim en duurt meer dan 2 uur. Het voordeel is natuurlijk de weg terug die dan een constante afdaling inhoudt, uuhmm........ mits je natuurlijk niet te fanatiek afdaalt zoals ik dus en de verkeerde afslag neemt waardoor je helemaal onderen in het dal uitkomt bij Los Llanos en weer 400-500 meter steil omhoog mag klimmen om terug te komen bij je verblijfplaats Pension La Tienda, en geloof me de Cauberg in Zuid-Limburg is er niets bij.

In oktober 2004 ga ik tijdens mijn vakantie op Fuerteventura een paar dagen met het veer naar Lanzarote en ben na 9 jaren weg te zijn geweest weer volledig onder de indruk van de schoonheid van het eiland. Geen groen maar alles droog en zwart maar wel erg netjes en met het typische Lanzarote karakter. Alle clichés over Lanzarote laten mij verder dan ook koud. Na deze ongeplande dagen op Lanzarote is voor mij de keuze Lanzarote als bestemming wel weer goed gezind. En na het terug keren van El Hierro (april 2005) is het mij dan ook duidelijk dat oktober 2005 de bestemming Lanzarote wordt, met de mountainbike erbij. En als ik zoiets in mijn hoofd heb zitten wil ik dat ook doorzetten. In September dus een maand voor de geplande vakantie kan ik een gunstige auto kopen waarin mijn fiets past, en op 1 Oktober 2005 boek ik via internet een ticket naar Arrecife. Hierbij reserveer ik een plaats extra voor mijn fiets en op 5 oktober na de nodige voorbereidingen is het dan eindelijk zover. 10 Dagen fietsen en gezelligheid met de bekenden en familie die ter plekke zijn. Alles loopt verder als gesmeerd en ik kom dan ook probleemloos aan in het gereserveerde appartement in Matagorda (Puerto del Carmen). Het appartement is erg leuk voor de prijs van 23,73 per dag. Er zit tv, bad een keuken bij, en een groot gezamelijk zwembad met waterval, ligstoelen en een poolbar met de nodige voorzieningen, alles wat ik nodig heb voor een leuke vakantie dus. Na een dag tot rust proberen te komen meld ik me de 2e dag maar eens aan bij Emilio in el Campesino. Deze is natuurlijk zeer verrast omdat ik al zo lang niet daar was geweest met uitzondering van een avond in Oktober 2004 toen ik eigenlijk op Fuerteventura moest zijn. Emilio verteld me waar mijn ome en tante verblijven en probeert hun te bellen om de blijde boodschap over mijn aankomst te vertellen, maar hun nemen nooit de mobiele telefoon mee naar Lanzarote. Nadat ik een of twee grote biertjes op heb komen mijn ome en tante samen met nog een paar oude bekenden toch aanzetten. De rest van de avond spreekt voor zich en ik fiets met de nodige alcohol op de 6,5 kilometer terug naar Matagorda over de boulevaard van Puerto del Carmen.

Zaterdag 8 Oktober 2005

81+  Kilometer pt.del Carmen-Famara-La Santa-Tinajo-Mancha Blanca-pto.del Carmen

De dag begint zoals normaal met uitslapen, althans een poging daartoe, en een gezond ontbijt. Dan besluit ik toch maar eens naar mijn lievelings strand op Lanzarote te fietsen. Dit is Famara aan de noordkust van Lanzarote, volgens mijn schatting zou het als ik tussendoor fiets iets van 20-25 kilometer moeten zijn en dit valt dan eigenlijk wel mee. Na alles verzameld te hebben vertrek ik zoals gewoonlijk met mijn outdoor-avontuurtjes weer veels te laat op de dag, en heb ik geen strakke route gepland. Wat verder bij mijn avontuurtjes in de buitenlucht vaker voorkomt is dat ik te weinig eten meeneem, zo ook deze keer dus. Vanuit Matagorda fiets ik naar het noorden richting de grote kartbaan, die fiets ik voorbij en ik kan gelukkig onder de autoweg door een tunneltje om daar via een zandweg mijn geplande route richting Guime volgen. Deze zandweg gaat al snel over naar een klimmetje, maar met beleid is deze weg geen probleem. Soms even stoppen voor de kiepwagens die met zand beladen over deze weg naar boven en naar onderen denderen en een hoop stof doen opwaaien maar dan weer gewoon verder klimmen. Op een gegeven moment kun je vanuit deze weg mooi over Arrecife heen kijken en valt de enige hoogbouw toren van Lanzarote nogal op. Nou ik moet wel zeggen dat de afstanden behoorlijk veel korter uitzien dan wat ik me altijd had voorgesteld. Als ik dan verder fiets kom ik bij een soort boerderijtje uit waar een groot aantal geiten achter hek rondlopen en hier begint ineens de geasfalteerde weg die nog iets steiler naar boven gaat en waar ik niet overheen kan kijken dus zal het erna wel vlakker worden. En ja na de klim is het dorpje Guime door mij bereikt, vanuit hier is Famara al te herkennen.

Na Guime moet ik op weg naar San Bartolome, dit is een stadje en geen dorp. Tussen de wijnvelden door, maar over een geasfalteerde weg met een iets minder steile klim als tot nu toe fiets ik verder. Dan kom ik uit bij de grote doorlopende weg die ik gewoon oversteek om mijn route richting San Bartolome te vervolgen via een niet zo populaire route. Het laatste stuk naar San Bartolome is een behoorlijk steil stuk maar met wat extra zweet is het zeker te doen. Ook in San Bartolome zelf zet deze klim behoorlijk steil door tot aan de rotonde vanuit waar Teguise is te zien en de andere dorpen daar in de buurt. Maar ook de mooie indrukwekkende rotswand van Famara is hier al zeer goed te zien. Op de rotonde neem ik de derde afslag die weer een weg naar boven inhoudt voor mij. Deze weg komt uit bij Monumento el Campesino(het boeren monument) van Cesar Manrique, en de weg gaat verder naar Teguise, Famara en de andere zijde naar La Santa enz. Zoals al aangegeven in het begin is Famara mijn doel en klim ik dus ook vrolijk verder naar het monument waar het goede vooruitzicht mij erg goed doet want na het monument gaat het heel lang bergaf richting Famara. De uitzichten zijn hier erg mooi omdat je zo over de vallei heen kijkt en de lange rechte weg kunt zien. Na een foto te hebben gemaakt bij het monument ga ik verder met nog niet in gedachte dat ik zo snel op Famara uit zal komen. Aan het begin van de afdaling gaat al direct de hoogste versnelling erin en loopt de snelheid al gauw op tot over de 60 kilometer per uur. Voordat ik het weet ben ik dan ook onder in het dal en moet ik weer een beetje bergop om dan de afslag Famara te nemen, rechtdoor gaat het weer omhoog naar Teguise.

 De fietscomputer geeft nu ongeveer 17 kilometer aan. Na het symbolische bord wat de grens van de streek Teguise aangeeft gaat het weer over een lange weg bergaf met een ontzettend mooi uitzicht op Famara. Maar veel tijd om hier naar te kijken heb ik niet want alles begint te rammelen en te schokken als ik met iets meer dan 75 kilometer per uur de weg naar onderen fiets. Zelfs ik (als ervaren motormuis) wordt hier een beetje bang van, af en toe rem ik dan een beetje bij om dan toch maar weer op snelheid door te trappen. En ook de fietscomputer is het met me eens en begint de snelheid niet meer zo nauw te registreren en de laatste zes kilometers tellen er ook al bijna bij alsof het seconden zijn. Na enkele minuten is mijn bestemming dan ook bereikt, het dorpje Famara. Eigenlijk is het me niet te doen om het dorp maar om het kilometers lange witte zandstrand met de mooie aanliggende rotswand en de wilde zee. Voor aan het strand trek ik me even om, de koersbroek uit en het fietsshirt uit en daarvoor in de plaats alleen de zwembroek. Dan loop ik met de fiets het strand op om vooraan bij het water er weer op te klimmen en idyllisch een stuk over het strand per fiets verder te gaan richting het Noorden. Op een gegeven moment kan ik door de zachte zand niet meer fietsen en besluit ik dan ook om ter plekke mijn handdoek uit te leggen en te pauzeren. Een uurtje zonnen en zwemmen en dan weer terug of verder. Tegen 16.00u besluit ik om mijn zaakje op te pakken en de gedroogde fietsoutfit weer aan te trekken. Dan loop ik met de fiets door de losse zand naar het vakantie dorpje Urbanicion de Famara. Hier is goed te zien wat zout kan aanrichten, het is overal in aangevreten, de wanden, kozijnen enz. van de bungalows en zelfs de auto's zijn aangetast door het opwaaiende zoutwater. Eenmaal weer op het asfalt klim ik weer op de fiets en ga met de benodigde omweg richting het dorp Famara zelf. Hier besluit ik niet direct terug te gaan maar mijn weg te vervolgen richting het dorpje Soo om Club La Santa en het Dorp La Santa eens te bezoeken. Ondertussen erger ik me over het feit dat de fiets niet goed schakelt en krijg soms de gelukkig bedwingbare neiging om de fiets ergens te dumpen, maar zoiets zal ik nooit werkelijk doen. Omdat het probleem zich alleen verschuift als ik ook maar iets probeer bij te stellen aan de fiets, is het mij duidelijk dat er iets niet inorde is.

De weg naar Soo is een lange rechte weg die niet al te steile klim vertoont maar wel over een afstand van enkele kilometers. Na de pauze op Famara valt het natuurlijk wel weer even tegen, maar niet door hebbende wat me nog allemaal te wachten staat betreffende de afstand ga ik vol goede moet op weg. Achter me zie ik een andere mountainbiker dezelfde route volgen en natuurlijk probeer ik deze voor te blijven (een beetje competitie-element), en dit lukt. De afstand tussen ons wordt ietsje groter naarmate we door fietsen. Na een paar kilometer draait de weg naar links en gaat het steiler omhoog tussen de eerste huizen door. En al snel ben ik in het kleine dorpje Soo. Hier kijk ik even op de kaart om niet de verkeerde afslag te nemen en intussen is de andere mountenbiker, oops het een een niet al te grote dame, mountainbikester dus, ook in Soo aangekomen. Ik groet ze en ze fiets door de weg naar rechts volgend. Ik zie op de kaart dat ik dit dus ook moet doen om naar Club La Santa te gaan. De weg naar Club La Santa, dit is trouwens een exclusieve fitness en sport club waar uitgebreide training te volgen zijn, gaat al snel behoorlijk steil naar onderen. Bij de afslag die naar de club gaat staat een andere mountainbiker die zich aan het bedenken is, waarom?? Uuhh hier gaat het ineens heel steil naar onderen en dit stuk moet je ook weer naar boven om terug te komen lijkt het. Als ik ook even stop begint hij te lachen net als ik. Maar het verschil is dat hij niet naar onderen fietst en zijn weg verder vervolgt en ik neem de duikvlucht naar onderen om zoals gepland Club La Santa eens van dicht bij te bekijken (stel je eens voor dat ik er spijt van zou krijgen en weer eens terug moet). Eenmaal onderen lijkt het wel een beetje een afgelegen gevangenis met een paar palmbomen erbij. Overal bewaking en een grote poort met drie bewakers erbij, om bang van te worden zeg.

Ik fiets Club La Santa voorbij en kom aan de andere zijde uit bij een soort haven waar surfplanken, zeilboten enz liggen die bij de Club horen. Het is dus niet echt kleinschalig wat hier gebeurd. Ook is er aan de achterkant een buitenplaats waar een behoorlijk grote groep voornamelijk dames aerobics aan het beoefenen is op commando(en muziek) van een instructrice. Zoals ik eerder vermoede dat ik de weg weer naar boven moest volgen klopt niet, ik kan een vrij nieuwe weg, lijkt het wel, nemen richting het dorp La Santa. En natuurlijk doe ik dit want alles wat ik kan verkennen is meegenomen. De weg gaat een beetje naar onderen om al snel in een behoorlijke klim richting het dorp te gaan. Vooraan in het dorp ligt rechts een fietssportzaak voor zeer snelle fietsen. aangezien ik altijd erg honger krijg tijdens het mountainbiken en niet genoeg eten bij me heb zoals meestal dus, besluit ik even naar de supermarkt te gaan die er tegenover ligt. Hier koop ik een ijs een twix en iets te drinken. Dan hou ik mijn verdiende pauze bij de fastbikeshop waar een aantal Engelsen eigenaar van blijken te zijn. Ze zijn zoals vele sporters zeer vriendelijk en behulpzaam. De eigenaar zegt dat het tijd is voor pauze ja, en ik vraag of hij even op mijn fiets wil letten als ik binnen even mijn ogen uit ga kijken op de mooie maar natuurlijk zeer dure Look triatlon fietsen, en dure onderdelen, kleding enz..... Al snel sta ik weer buiten want in al mijn ervaring als rijwielhersteller heb ik niet vaak zo'n materiaal bij elkaar gezien in een gebouw. Ondertussen komt er af en toe een bekende van de winkel met slippende banden van het remmen naar onderen gedenderd om even een praatje te maken met de eigenaar. Ik bedank me voor de blik in de winkel, en hij zegt you're welcome. Dan sprint ik met een zeer indrukwekkende snelheid de berg op om binnen no-time uit hun zicht te verdwijnen, en ja ook ik kan mezelf voor de gek houden......... LOL.

Niet wetende dat de volgende vijf kilometer of meer alleen maar klimmen inhoudt fiets ik verder, al snel begint de klim die als maar door gaat behoorlijk tegen te vallen voor mij. Langzaam aan wordt het dus toch wel zwaar voor me. En nog erger de tijd begint al behoorlijk te dringen want het is inmiddels 18.00u geweest, maar zorgen maak ik me hierover niet want ik heb verlichting bij me (dus langzaam aan leer ik het wel....).  Zoals gezegd gaat de klim maar door en door en door. Af en toe moet ik stoppen om dat deze ongewende klim te veel wordt en mijn benen het niet meer willen. Ik blijf wel altijd doorlopen om toch elk beetje maar mee te pikken. Langzaam aan nadert de Plaats Tinajo, maar als ik zeg langzaam dan bedoel ik ook langzaam. Eenmaal in Tinajo wordt de weg als maar steiler en lijkt het wel alsof er geen eind aan komt. In Tinajo kan ik links af of rechtdoor. Linksaf lijkt me een erg mooie route maar ik vervolg mijn weg rechtdoor om zoals gepland door Mancha Blanca richting het zuiden te gaan. Van Tinajo naar Mancha Blanca zijn twee zeer steile kilometers, maar hier is het wel veel meer bewoond dan op de meeste stukken van de route achter me. In Mancha Blanca begin ik me toch wel een beetje zorgen te maken omdat de zon nu al erg laag staat en ik vermoed dat ik nog minstens twintig of meer kilometer moet om in Matagorda terug te komen en de fietscomputer geeft nu al 55 kilometer aan. Het zitten op het zadel begint al aardig gevoelig te worden. Als ik door Mancha Blanca heen ben zie ik dat ik nu nog door de lavavelden heen moet over een afstand van meer dan acht kilometer. Deze mooie weg die dwars door de gestolde lava heen gaat heeft enkele kleine hellingen. Ik voel me hier alsof ik op de maan aan het fietsen ben en zo ver als ik kan kijken over de weg is er niemand en geen auto te bekennen. Maar een enkele keer komt er dan toch een auto me tegemoet. Het ergste is dat het nu begint af te koelen want de zon is onder aan het gaan. Wat uiteraard wel een erg mooi beeld oplevert met de lavavelden (Timanfaya nationaal park), de vulkanen en de Atlantische Oceaan. Met veel ellende neem ik de heuveltjes die niet erg hoog zijn en kom ik uiteindelijk uit bij het einde van deze weg door de lavavelden.

Hier stop ik even om op de kaart te kijken, verlichting op de fiets te zetten en mijn jas aan te trekken want het begint erg donker te worden nu. Dit punt komt me wel bekend voor van mijn eerdere vakanties op Lanzarote ongeveer 9-12 jaar geleden. Ik vervolg mijn tocht naar rechts onderen om na een kleine tweehonderd meter de weg naar links omhoog te klimmen. Hier wordt het trouwens veel drukker. En als ik boven ben is het eigenlijk al kompleet donker geworden. Ik besluit dan ook om zo lang mogelijk boven op de heuvel te blijven en richting Puerto del Carmen oostelijk te fietsen om niet te veel van de grote weg te hoeven nemen in het donker. Via Vega de Tegoyo fiets ik tussen de huizen door en zoek ik een weggetje naar onderen omdat Puerto del Carmen goed te zien is. Ik neem dan uiteindelijk de afdaling naar het oude dorp maar moet hier dan ook tussen de auto's over de grote weg naar onderen met een snelheid van 50-60 kilometer per uur achter de achterlampen aan fietsen. En dit geeft geen veilig gevoel kan ik wel zeggen. Eindelijk bij de rotonde aangekomen ga ik direct door naar onderen het oude dorp in want ik wil via de verlichte boulevaar de overige 7,5-8 kilometer afleggen. Als ik via de steile hellingen het oude dorp verlaat en op de boulevaar aankom voel ik me erg opgelucht, maar hem behoorlijk last van zadelpijn en ben uitgeput. Op de teller staat nu 74 kilometer voor de dagafstand van vandaag. Zelf ben ik hiervan erg onder de indruk en fiets afbouwend en relaxed verder, en doe de helm af en de jas open. Het is inmiddels ook al 20.30uur geweest en veel mensen zijn al het stappen en kijken nogal vreemd omdat ik zo laat nog hier aan het mountainbiken ben. Het is nog een lange gevoelsafstand omdat ik ben uitgeput, eenmaal in Matagorda moet ik natuurlijk weer een appartement hebben in de uiterste punt boven op een steile helling. De laatste helling neem ik dan ook lopend om de spierspanning van de benen af te laten gaan.

Ik het appartement geeft de fietscomputer 81 kilometer aan voor deze trip. Met pijn en moeite, maar een lach op het gezicht ga ik naar boven en neem een bad, kleed me weer opgeladen aan en ga weer op de fiets naar het shoppingcenter aan de boulevaar om te gaan eten. Na het lekkere eten begin ik weer veelal staand op de pedalen aan de fietstocht naar de andere kant van Puerto del Carmen (6,5 km) om nog even wat te drinken bij Emilio. Een paar uur later fiets ik dan ook rustig aan weer terug om dan eindelijk het bed op te zoeken tegen 03.00u.

Zondag 09 Oktober

Vandaag om 14.00u pas echt opgestaan en de hele dag uitrusten en aan het zwembad liggen en te zwemmen. Ook 's avonds niet op stap want helaas is Emilio's bar gesloten op zondag. En trouwens regent en waait het deze avond af en toen minimaal en onweert het even flink. Maar het blijft wel zoals de hele vakantie te warm om onder de dekens te slapen.

Maandag 10 oktober

89+ Kilometer pto.del Carmen-Uga-Yaiza-Playa Blanca-Papagayo-Femes-Mancher-pto.del Carmen

Vandaag op tijd wakker en moeilijk echt tot leven te komen. Na veel te hebben geprobeerd om de dag door te brengen besluit ik al tegen 13.00u om naar het zuiden te fietsen, namelijk Playa Blanca, en Papagayo in het uiterste geval nog erbij. De lange redelijk rechte weg naar Playa Blanca lijkt me wel mooi fietsen. Dus alles verzameld wat ik denk nodig te hebben en dan op pad. Via de boulevaard van Puerto del Carmen fiets ik rustig aan richting het oude dorp. Dit zijn ongeveer 7 kilometer. Daar ga ik via de steile weg omhoog om mijn tocht richting Mancher vervolgen.

 Deze klim valt me redelijk zwaar tegen, maar zoals ik van mezelf inmiddels weet kom ik in het begin erg moeilijk opgang. Zo nu en dan moet ik dan ook van de fiets af om te pauzeren. Het lijkt erop dat ik vandaag helemaal niet opgang kan komen. Met veel ellende bereik ik toch Mancher en fiets hier doorheen. Als ik later bij Lanzarote a Caballo aankom zie ik het even helemaal niet meer zitten en neem ik een langere pauze. Maar al lerend van mijn eerdere fouten besef ik wel dat ik wel mag opschieten als ik nog helemaal naar het zuiden wil en voor het donker terug wil zijn. Ik doe wat rekoefeningen en na een half uurtje ga ik mijn tocht weer vervolgen. Uga is het volgende dorpje op mijn weg. Na een paar heuvels kom ik bij de rotonde van Uga, hier wordt het uitzicht richting het nationaal park Timanfaya al erg mooi. Ik pauzeer nog eens even bij de molen die hier staat. Trouwens aan de overkant gaat een zeer steile weg de berg omhoog en het is er niet druk wat betreft verkeer. Ik besluit deze klim maar niet te nemen.

Na 10 minuten fiets ik weer verder door Uga en ga in de lichte afdaling richting Yaiza, deze weg komt me bekend voor van de fietstocht van een jaar of 10 geleden maar toen ben ik in Yaiza rechtsaf gegaan richting Timanfaya in de snikkende hitte van die dag, dit was trouwens met precies het zelfde type fiets maar van een bouwjaar eerder, een gepimpte grijze Batavus Mystic carbon (deze heeft men me in 1999 gestolen. Raar maar ik heb deze fiets nog jaren gemist omdat ik er zeer tevreden mee was). De fiets die ik nu gebruik is een Be One (ook Batavus) Mystic Carbon, in de kleur Blauw, die ik  heb gekocht en daarna XT naven erin heb gespaakt waardoor deze erg licht loopt. In Yaiza vervolg ik gewoon de doorlopende weg richting Playa Blanca. En ja hoor hier begint de lange rechte weg waarvan ik gedagdroomd heb om er nog ooit eens over te fietsen. Inmiddels is de hoop om opgang te komen weer terug gekeerd en ook de kracht in mijn bovenbenen en kan ik gewoon door fietsen op hoog tempo. Maar er is een klein probleem ik zit nog op de grote weg, en ik wil eigenlijk op de minder drukke weg die er langs loopt. Onderweg zoek ik naar een goede plek om op de andere weg te komen maar dit blijkt moeilijker dan ik verwacht had, totdat ik eindelijk op een punt kom waar ik via een weggetje van weg kan switchen. Eindelijk dus. Nu gaat mijn verstand op nul en de blik op oneindig en ga ik tempo maken. Het is een lekker gevoel om over deze weg te razen in zoverre ik dit kan zeggen voor een mountainbike natuurlijk. Heuvel op en af, lange rechte stukken waar ik een hoog tempo kan halen. Ook altijd mooi is het om de ontziltingsinstallatie te zien waar bergen met zeezout liggen te drogen in de zon. Maar het tempo blijft erop en de echte concentratie gaat uit naar de fietstechniek. Na een flinke tocht over deze lange rechte weg komt het einde in zicht, namelijk de splitsing net voor Playa Blanca, ik hou het tempo vol tot aan de splitsing en dan weer op normaal verder.

Even kijken waar moet ik hier verder? Links de weg op, en dan al gauw richting de Playa's naar onderen het dorp in. Ik weet trouwen dat mijn ome en tante hier meestal op het strand liggen. Boven aan de boulevaar van het strand hou ik even pauze en neem een kijk over de ronde strandbaai van Playa Blanca die grotendeels is afgescheiden van de volle zee door een aangelegde stenen pier. Het is hier nogal druk en ik besluit dan ook om niet naar onderen te gaan om de familie te zoeken. Ik zit een beetje met die fiets te kijken dan die ik niet veilig kan opbergen.

Na de korte pauze waarin ik mijn fruit eet en mijn vloeistofniveau weer aanvul ga ik verder over de boulevaar tussen de mensen door opzoek naar de weg die me naar Playa de Papagayo moet brengen. Waar ik nu fiets was 9 jaar geleden nog een grote woestijnachtige droge vlakte in plaats van een rustige vrij nieuw aangelegde geasfalteerde weg met lantarenpalen enz. Maar het restant van de droge vlakte van destijds is achter het aangebouwde stuk nog goed te zien en ik ben dan ook al snel van de geasfalteerde weg af. Een echte hobbelige zandweg (van de gasgevende en remmende auto's) brengt me na een kilometer of zo bij een voor Lanzarote typische poort. Dit zijn meestal twee stenen muurtjes waardoor de weg heen gaat. Hier blijkt dat het achterliggende gebiedt een natuurreservaat is, of is geworden. Er staat ook een huisje bij met een slagboom en wat personeel die de auto's even stoppen en blijkbaar geld vragen. Als ik voorbij wil mag ik gewoon doorfietsen zonder betalen, het is dus blijkbaar parkeergeld wat men hier vraagt. De zandweg gaat nog een kilometer of twee verder maar deze keer met hoogte verschillen die ik nog ken van mijn eerste vakantie op Lanzarote toen we met een jeep hier doorheen zijn gereden, en ons behoorlijk pijn hebben gedaan aan de buikspieren van het lachen omdat ome Ben behoorlijk aan het scheuren was. Hij gaf me trouwens aan het begin van de dag al het advies om voorin te gaan zitten en niet achterin, en dit was nodig want ook met de riem om kwam ik nog volledig vrij van de stoel.

Als ik weer uit het "gat" omhoog ben gefietst kom ik al snel uit bij een bord wat de verschillende stranden aanduidt (zie foto op de terug weg genomen). Ik vervolg de weg rechtdoor naar het Papagayostrand en dit gaat al snel weer een beetje omhoog omdat de parkeerplaats tegen de helling is gesitueerd. Er is vanuit hier geen weg verder naar het strand maar ik moet over een uitgespoeld waterafvoer kanaal verder richting het strand en daarna bergaf door de losse witte zand naar het strand zelf. Ik verblijf een half uurtje tot een uur op het strand en probeer even het water in te gaan maar ik vindt het maar niets hier tussen de in het water liggende rotsen.

Daarna loop ik weer met de fiets aan de hand door de losse zand naar de parkeerplaats terug, en moet hiervoor tegen de steile helling op. En vanuit hier begin ik weer aan de terugweg. Puerto del Carmen is goed te zien vanuit hier maar ik moet om die steile heuvel heen (zie foto 2 hieronderen) of natuurlijk er overheen. Aan de zandweg richting Papagayo lijkt geen einde te komen en ik moet goed opletten dat ik niet wordt aangereden door de auto's die ook over deze weg heen gaan tijdens mijn geslinger over de weg om de meest ideale route te fietsen. Met een beetje ellende vanwege de hobbels en de stenen bereik ik dan eindelijk de geasfalteerde weg en neem deze weer richting het noorden. En natuurlijk daagt de lange weg naar boven richting Femes me erg uit, maar ik weet van mezelf dat ik met deze klim behoorlijk problemen zal krijgen omdat ik dit niet gewend ben, maar ik laat dit mijn avontuur niet bederven en begin aan de voor mij nog lange klim. Volgens mij is dit de enige weg op het hele eiland waar een fietspad langs loopt. En ja, het is zwaar voor me, maar opgeven..... nee!!

Bij deze klim blijkt wel weer hoe ongetraind ik ben in dit opzicht (dat krijg je als je werkgever je het priveleven moeilijk maakt kwa werktijden enz. zodat je niet goed kunt trainen), ik moet dan ook vaak stoppen om dat het even niet gaat en het allerlaatste stuk kom ik zelf niet meer op de fiets want het is te steil. Lopend duw ik de fiets de laatste 200 meter tot aan het restaurant boven aan de top. Inmiddels is het al behoorlijk schemerig aan het worden zoals op de laatste foto te zien is. Hierboven klim ik weer op de fiets nadat ik de jas heb aangedaan en de verlichting alvast op de fiets heb gezet. Nu is het gelukkig weer veel vlakker. Al gauw zit de vaart er al weer in. Ik kom nu op een lange weg die door uitgestrekte vlaktes heen leidt richting Uga, maar Uga ligt natuurlijk wel weer een paar honderd meter lager dus een flinke afdaling zal er ook nog komen. De idyllische weg tussen de vlaktes door loopt een beetje af naar onderen waardoor ik een behoorlijke snelheid van rondt de 50 kilometer per uur kan aanhouden. En dan gaat het ineens via de steile weg die ik vanuit Uga op de heen weg vanmiddag kon zien naar onderen. Tussen de auto's probeer ik hun snelheid aan te houden wat wil zeggen veel bijremmen waar ik met deze temperaturen en snelheden niet zo blij mee ben uit angst voor oververhitting van de velg zodat mijn binnenbanden zouden kunnen smelten met alle gevolgen van dien. Dit zijn weer die momenten die ik eigenlijk zou moeten vermijden omdat het eigenlijk ooit eens fout moet gaan zou je zeggen.

Eenmaal onderen moet ik rechts aanhouden richting Mancher, dit is de drukke weg met verschillende klimmetjes. Inmiddels is het ook al helemaal donker en voel ik me ook echt niet meer prettig op de vluchtstrook met allemaal de voorbij jagende auto's en vrachtwagens. Dit krijg je als je te laat op weg gaat en toch nog even tot het uiterste wilt door gaan om Papagayo te bezoeken, een van mijn "slechte" eigenschappen zoals in meerdere verhalen op de website is te lezen (zie het verslag van een spannende week in de Caldera), och ja, je moet toch iets om bezoekers op je website te krijgen, niet dan? Alledaagse kost is dit dan natuurlijk ook weer niet.

Ondertussen moet ik toch vaak denken aan het verhaal van de Belgische Triatleet Marc Herremans die is verongelukt op Lanzarote en nu in en rolstoel zit met gebroken ruggewervels enz, maar zoals ik later heb gehoord is deze tegen de gemetselde randen langs de weg aangekomen en daardoor ongelukkig is gevallen. En waarom dat ik juist aan hem denk? Dezelfde eerder genoemde werkgever van mij schijnt de stichting "Too walk again" van Marc te sponsoren, toch wel weer aardig van hun he! Ik heb ondertussen eens zelf op Marc's website gekeken en zoals ik heb gelezen is hij bij de afdaling richting Haria (in het Noorden van Lanzarote) zwaar ten val gekomen. Of dit door die randen kwam heb ik er nog niet uit begrepen. Ik ben zelf in Maart 2006 via Teguise richting Haria gegaan maar ben op de top bij Mirrador de Haria teruggekeerd (Lees hierover in het verslag van Maart 2006).

De rest van de weg valt me ook weer zwaar vanwege de zadelpijn en omdat mijn benen gewoon soms niet meer willen. Regelmatig pauzes en maar door lopen om verder te komen is dan hier weer aan de orde. Als ik de weg bij Mancher naar onderen kan nemen richting het oude dorp van Puerto Del Carmen gaat het alweer redelijk gezien ik op de laatste loodjes fiets. Alweer verrijd ik me door te ver naar onderen het oude dorp in te rijden en moet ik weer een stuk terug de steile berg op. Hier schakelt de fiets zichzelf in de knoop en moet ik eraf om de ketting er weer op te leggen (mijn goede voornemen om dit in orde te maken als ik thuis kom wordt eigenlijk pas na de volgende vakantie in april 2006 uitgevoerd omdat het er maar steeds niet van komt, inmiddels half Mei 2006 is dit allemaal vervangen en ben ik behoorlijk op dreef om alles weer te verslijten, doormiddel van krachttrainingen en spinninglessen via het bedrijfsfitnessplan en veel fietsen, inmiddels gaat het fietsen dus ook veel beter dankzij de goede begeleiding van de fitnessinstructeurs ((deze allen alvast bedankt hiervoor) en natuurlijk door mijn eigen inzet).

Maar al met al moet ik nu nog 7 kilometer tot aan het appartement en ben dan ook blij dat ik terug ben. Hierna ga ik in bad, uiteten en fiets dan weer veelal staand vanwege de zadelpijn naar Emilio om daar nog een paar uurtjes "schaele wazel" te verkopen zoals men hier zegt om de avond en nacht te vullen. Op de weg terug gebeurt er iets wat ik niet verwacht had, ik besluit om bij het winkelcentrum van Matagorda de weg naar boven te nemen en niet bij Beatriz Playa de hoge stoep af te gaan. Dit vanwege mijn geestelijke gesteldheid na het drinken van die paar biertjes (inmiddels weet ik de weg hier toch denk ik)........ maar als ik de draai wil nemen naar boven lig ik voordat ik het weet op mijn linker oor tegen de grond. Auhhww..... de losse opgewaaide zand van het strand heeft mijn voorwiel doen wegschieten. Ik heb me gelukkig gewoon netjes opgevangen en moet er al liggend op mijn zijkant gewoon mee lachen. Wel heb ik pijn aan mijn linkerhand en elleboog want die hebben wat schaafwonden van de losse zand meegekregen. Ik blijf lachen en zet rustig mijn weg naar boven voort. Nou ja zoveel dan voor het strakke plan van mij.

Dinsdag 11 Oktober

Rustdag........vakantiedag, de elleboog en de hand zijn een beetje stijf geworden maar zijn verder geen enkel probleem.

Woensdag 12 Oktober

Nog een rustdag........Vakantiedag.

Donderdag 13 Oktober

85+ Kilometer Pto. Del Carmen-Arrecife-Tahiche-Guatiza-Mala-Arrieta-Mala-Guatiza-Tahiche-Arrecife-Playa Honda-Pto.Del Carmen

Hoe ongetraind het verhaal hierboven ook overkomt, het vele fietsen begint wel merkbare vruchten af te werpen, de hellingen die eerst een probleem vormden zijn nu geen probleem meer. Binnen enkele dagen een groot merkbaar verschil doet toch goed en motiveert om door te gaan. Vandaag begin ik aan de tocht richting het noorden. De bedoeling is eigenlijk om het vissersdorp Orzola aan te doen maar vanwege de grote afstand heb ik hier wel mijn twijfels over en ben er dan ook niet op gebrand om het per definitie ook te bereiken. Vanuit Matagorda vertrek ik deze keer richting Arrecife, maar niet via de grote weg maar onder langs de kust. Over de met houten vlonders aangelegde wandel en fietspad gaat het langs het vliegveld door richting Playa Honda. Na het vliegveld gaat het via een minder goed aangelegd pad en verschillende trappen verder door Playa Honda naar Arrecife, hier is goed te zien dat de mensen van Lanzarote het geld niet voor het oprapen hebben, de huizen zijn echt niet luxe en modern. Als het pad ten einde loopt moet ik via een soort plein met wat kunstwerken en aangelegd groen de grote weg op om tussen de auto's door tot in het centrum van van Arrecife te komen. Vanuit hier neem ik de weg naar het noorden en fiets door wat armzalig ogende wijken de hoofdstad uit. Dan gaat het al gauw over in een niet al te steile klim richting Tahiche. In Tahiche neem ik de weg naar Guatiza. Deze weg begint met een klein steil heuveltje om op de lange erg rechte weg richting het noorden te komen. Het is vandaag zoals al de hele vakantie erg heet en ik moet me of ik het wil of niet regelmatig insmeren met zonnebrandmiddel. De borden die de afstanden aangeven zijn niet erg meewerkend omdat de afstanden nog erg hoog zijn, vooral die naar Orzola. Een pluspunt is wel dat de weg een lange erg rechte weg is, en de wind niet sterk is deze vakantie wat wel eens anders is op Lanzarote. Dus het tempo kan er goed in blijven en ik kan me weer op de techniek concentreren. Dit is eigenlijk een weg om met de racefiets te doen en niet met de mountainbike (nou ja, dan moet dit maar het nieuwe streven worden). Na een lange flauwe bocht zie ik in de verte een molen staan, ben ik dan nu al in Nederland? Nee hoor, zo hard gaat het nu ook weer niet. Dat is de molen van Jardin de Cactus(de cactustuin van Guatiza met de grote metalen cactus).

Ik besluit om op de grote weg te blijven en door te fietsen naar het noorden. Na een tijdje kom ik bij Arrieta aan beluit om hier om te keren omdat het alweer laat in de middag is. Dus weer op de terug weg neem ik wel de afslag om van de grote weg af te gaan en door de dorpen en Guatiza terug te gaan. Na een tijdje kom ik uit bij de cactustuin en neem hier een een korte pauze. Ik kijk even bij de ingang en koel mezelf af om daarna weer op het carbon paard te klimmen en de lange weg terug te beginnen. Nou de terugweg gaat beter en in een veel hoger tempo dan ik verwacht had, het lange rechte stuk naar Tahiche gaat voornamelijk nog bergaf en vanaf Tahiche wordt het alleen nog meer steiler naar onderen en gaat het tempo erg omhoog rond de 60 kilometer per uur blijft de teller aangeven, wisselend tussen de weg en de soort vluchtstrook hou ik het tempo hoog totdat ik enkele kilometers verder bij de grote weg rondom Arrecife aankom. Hier wordt het verkeer toch wel een beetje erg druk, maar ik zal en moet hier toch doorheen. Ik vervolg de weg naar rechts de grote weg op en blijf nu alleen nog op de strook naast de grote weg fietsen. Nu gaat het eigenlijk nog wel wat betreft de ruimte die ik hier heb. Maar als ik dichter bij Arrecife kom en vooral tussen Arrecife en Puerto del Carmen is het vaak geen pretje meer en voelt het ook echt niet meer aan als een goed plan om over deze weg terug te gaan. Er moet zelfs een bus achter me blijven rijden en ik wordt vanuit de andere rijbaan uitgemaakt voor "idiota"(en wat dat betekent heeft neem ik aan geen verdere uitleg nodig). Zo snel als mogelijk wil ik dan ook van deze weg af en naar de kust toe, om de route te volgen die ik ook hierheen heb genomen. Maar de weg gaat lang door en blijft onveilig. Ik blijf doorfietsen tot ik ter hoogte van Playa Honda eindelijk de afslag naar rechts kan nemen om door Playa Honda naar de kust te rijden en daar het pad naar Matagorda weer op te gaan. Dit pad is een aantal kilometers lang en de planken van het laatste stuk zijn ook echt geen pretje meer, goed opletten dat ik de missende planken niet en uitstekende schroeven niet meeneem. En dan eindelijk ben ik weer in Matagorda, nu eindelijk eens niet in het donker maar omstreeks 18.00u. Snel het appartement in en de zwembroek aan, en dan nog in de zon liggen en zwemmen. 's Avonds weer op de fiets en naar Emilio.

Vrijdag 14 Oktober

De laatste hele dag op Lanzarote, vandaag zonnen, zwemmen, xboxen, uitgaan en afscheid nemen van de familie en bekenden bij Emilio. 's Nachts praat ik nog even met Eusebio en de man van de beveiliging, en dan vertrek ik al slingerend richting Matagorda om te gaan slapen, maar ik ben nog geen minuut onderweg en dan komt er ineens een wit autootje langs me rijden, nee geen politie maar Eusebio. al toeterend en zwaaiend rijdt hij samen met de man van de beveiliging en een gast van het cafe dezelfde richting uit. De rest van de weg terug weet ik niet meer..........

Zaterdag 15 Oktober

Vandaag nog zo veel mogelijk zon mee pikken en wat zwemmen natuurlijk, om laat op de dag alles weer in te pakken en te vertrekken naar het vliegveld per fiets. De terugvlucht verloopt goed alleen moest ik erg lang wachten op de fiets want die kwam niet te voorschijn. Maar na een paar kleine gvd en wat gevloek tegen de man van de bagagebalie over mijn fiets en dat ik die terug wou, kwam hij tegen 03.30 u toch te voorschijn en liep ik als laatste van dit vliegtuig de hal uit. 

De rest van deze trip en de andere trips op Lanzarote volgen!!

Woensdag 1 Maart 2006

Na het vieren van de carnaval hier in Limburg, ben ik direct op woensdag vertrokken richting Brussel om vanuit daar naar Lanzarote te vertrekken. En natuurlijk moet ook deze keer de mountainbike mee, deze keer heb ik een voordeel, ik heb namelijk veel meer tijd gekregen om te trainen sinds ik in het bedrijfsfitnesplan ben gerold omdat bleek dat de vorige fietsvakantie me zo goed deed.  Met nog meer dan genoeg alcohol in mijn lichaam van de maandag (dinsdag geen meer gebruikt maar wel gevierd), vertrek ik rond 14.00u vanaf Brussel richting het zuiden.  Tegen 17.00 uur locale tijd is dus min 1 uur, land het toestel een beetje hardhandig op Lanzarote. Even wachten op de fiets en de rugzak en dan per fiets richting Puerto Del Carmen en inchecken in het huisje. Deze dag doe ik verder niets anders dan slapen.

Donderdag 2 Maart

Aanpassen aan de felle zon bij 24 graden Celsius en in de avond nog even op de fiets de alom bekende 6,5 kilometer onder langs de boulevaar naar El Campesino. In El Campesino staat Emilo versteld dat ik er alweer ben. Hij verteld me later dat het hier nog steeds carneval is op de eilanden en daarmee had ik niet gerekend, ook verteld hij dat Tina er ook is en haar moeder ook. En deze mij bekende personen komen later die avond ook opdagen in de bar. Later in deze vakantie blijkt dat er nog veel meer bekenden op het eiland zijn, zelfs mensen die ik al minstens 10 jaar niet meer heb gezien en nog een paar bij mijn familie bekende Venloosche jaarlijks terugkerende stamgasten. De avond is zoals meestal gezellig en ik vertrek weer zoals altijd als een na laatste, Emilio sluit nog altijd zelf namelijk.

Vrijdag 2 Maart

Ongeveer 70 Kilometer Pt.del.Carmen-San Bartelome-Teguise-Mirrador Del Haria-Teguise-Arrecife-Pt.Del.Carmen

Deze keer wat vroeger op de dag dan wat voor mijn normaal is vertrek ik in eerste instantie met bestemming Famara richting Guime om vanuit daar weer richting San Bartelome te fietsen. Maar het weer ziet er niet al te best uit bij Famara en wetende dat als het hier al hard waait dat het op Famara al zandstralen heet, besluit ik maar door te rijden naar boven richting Teguise en de weg naar het noorden te volgen. De weg in het dorp Teguise zelf komt me erg bekend voor maar dat is ook niet zo vreemd omdat ik er al meerdere keren op de zondagochtend markt ben geweest. Aan de andere kant van Teguise fiets ik al vlug net onder het kasteel door wat al van zeer veraf te zien is. Ik kan hier wel het steile weggetje naar boven gaan om even bij het kasteel te kijken maar hier zie ik vanaf. Ik fiets verder richting het noorden met als doel Haria. Na een paar kleine bochten kom ik bij een grote slappe bocht uit die behoorlijk bergop gaat. Hier komen me al verschillende wielrenners tegemoet. In deze omgeving zijn de uitzichten naar de kustlijn aan de oostzijde erg leuk. Dat is de weg lang de kust richting het noorden. Ook Guatiza het dorp waar de cactustuin ligt te zien, maar alles is erg klein vanuit hier. Het blijkt dus dat ik al behoorlijk hoog zit maar de echte klim moet nog komen. Vol goede moed begin ik de weg naar boven te beklimmen, maar al redelijk snel komt de alcohol van de afgelopen week weer naar boven en wordt het moeilijk. Af en toe even stoppen en de omgeving bekijken, en daarna weer lekker door naar boven. Het wordt behoorlijk steil en ik tel de meters af, en stel me iets moois voor als ik boven ben zodat de motivatie goed blijft. In de laatste bocht voor het hoogste punt staat een restaurant of een soort bar als ik me niet vergis maar ik blijf doorzetten om boven te komen. Met veel moeite lukt het me dan ook om boven aan te komen, ik rust fatsoendelijk uit bij de symbolische stenen ingang van Haria.

Na de pauze fiets ik een stuk verder en kom ik al snel uit bij Mirrador del Haria (het uizichtspunt over de vallei van Haria). Vanuit hier is het uitzicht over de vallei van Haria waanzinnig. Het dorp wat in de vallei van de 1000 palmen ligt is goed te herkennen vanuit hier maar het is wel schrikbarend steil hier en het lijkt ook zeer hoog. Aan de andere kant van de weg als waar ik vanaf ben gekomen komt er een grote groep wielrenners onder begeleiding van een auto van Club La Santa met moeite de berg omhoog en ik besluit hier een beetje achteraan te gaan omdat ik de andere weg een beetje te steil vind om nu nog af te dalen (die weg lijkt steiler als de meeste wegen op La Palma, en die zijn al heel erg). In die afdaling is de atleet Marc Herremans tijdens een training ook verongelukt door met zijn racefiets onderuit te gaan en een behoorlijk eind naar onderen te vallen. Zoals ik heb begrepen heeft hij hieraan een dwarslesie en een aantal gebroken wervels aan over gehouden, en zit tegenwoordig hierdoor in een rolstoel, maar doet wel weer met aangepaste middelen mee aan de ironman.

De groep met wielrenners kan ik zodra ze over het hoogste punt zijn niet meer bijhouden natuurlijk en eigenlijk wil ik dit ook niet want ik ben nog een beetje gammel van afgelopen week en lang niet zo ervaren als hun. Daarbij fiets ik op een mountainbike en niet op een racefiets. Het eerste stuk bergaf tot aan het restaurant in de bocht gaat al direct ontzettend hard, ik bedoel dan snelheden van meer dan 78 kilometer per uur, en ik heb het er maar niets op, want dit is wel ongelofelijk hard op zo'n hoogte langs de afgronden. Het bijremmen moet ik ook beperken want de velgremmen kunnen de warmte niet goed kwijt met deze temperaturen. Maar voor de bochten moet er toch het nodige vanaf en moet ik toch steeds in de ankers. De wielrenners zijn al lang uit het zicht verdwenen nadat ik de derde bocht door ga, ook al ga ik met snelheden van rond de 80 km per uur naar onderen.

De rest van deze dag moet ik nog even uit mijn duim zuigen...............nee grapje, ik moet even de moeite nemen het onder woorden te brengen aangezien ik alles uit het hoofd schrijf, herinneringen dus!!!

Maandag 5 Maart

Ongeveer 30 kilometer

Eerlijk gezegd weet ik het even niet meer waar ik deze dag heen ben gefietst.........even het kladje zoek dan komt het wel weer in me op.

Ik meen dat ik in de middag alleen even met zeer sterke tegenwind naar de haven van Puerto de Calero ben gereden en daarna weer terug.

Dinsdag en Woensdag

Deze dagen ben ik er weer eens slecht aan maar dit schijnt door de wind te zijn gekomen want de andere Limburgse stadsgenoten die altijd in de bar komen en hier 2 appartementen complexen verder opzitten hadden er ook last van. Ik loop deze dagen wat over het strand en doe een beetje waar ik zin in heb

Donderdag 8 Maart

45 Kilometer Pto.del.Carmen-San Bartelome-Mozaga-Timanfaya-Tias-Pto.Del.Carmen

Vandaag heb ik eigenlijk geen bestemming maar wel een doel, namelijk training met meer tempo, ik vertrek wel weer richting Famara, via dezelfde weg als het eerste verslag van oktober 2005. Maar in plaats van dat ik na San Bartelome de weg naar onderen ga bij het monument Del Campesino, richting Teguise ga ik nu richting La Santa. Maar ook ga ik niet naar La Santa maar meer richting het zuiden om daar de nodige kilometer te maken in en rondom het nationaal park Timanfaya. De wegen zijn hier erg fijn en ik ben niet de enige die hier rond rijdt. De nodige wielrenners en mountainbikers komen me tegemoet. Na het fietsen rond Timanfaya met het gevoel alsof ik op de maan rond rij kom ik weer bij de mij bekende splitsing uit die in een dalletje ligt, maar deze keer vanaf de andere weg, die me niet bekend was. Tocht vervolg ik vanuit hier de weg weer naar boven om daarna de afdaling naar puerto del Carmen weer aan te gaan, maar het klinkt erg raar voor mijn doen, het is nog gewoon voor zonsondergang, het is zelfs gewoon heet. Na 2 uurtjes te hebben gefietst ben ik weer terug en ga nog even wat aan het zwembad liggen en zwemmen in het wat iedereen verwachte ijskoude water zwemmen, na de duik in het water kijkt een van de engelse meiden me nog eens goed aan en denkt dat ik gek ben. Maar als ik in het water zit blijkt dat ze nu de verwarming eindelijk hebben gerepareerd en het water is dus erg lekker. De dagen hiervoor was het water zo koud dat het voelde alsof er ijsklontjes inzaten, nadat ik erin was geweest kwam die engelse meid verbaast voorbij gelopen en vroeg of ik het niet koud had. Hierop heb ik haar verteld dat het wel meevalt als je er maar snel genoeg inspringt. Ze is hier niet op ingegaan en heeft het water jammer genoeg voor haar niet meer aangeraakt. Ze heeft zich alleen de hele tijd zitten verbazen waarom een aantal mensen nu ineens wel in het water bleven zonder het koud te hebben. In de avond ga ik weer naar Emilio heb weer een gezellige avond. 

Oktober 2006

Onverwacht ga ik toch een week naar Lanzarote, dit had ik te danken aan mijn leidinggevende die me hiervoor toestemming gaf na wat overleg. Deze keer niet met de mountainbike maar met de racefiets, jammer genoeg niet de Look KG196 want die was toentertijd nog defect, maar met een gebruikt gekocht aluminium frame van BeOne(batavus) opgebouwd met de onderdelen van de Look. Alleen zijn de afstanden deze vakantie niet groot want na de eerste tocht van 85 kilometer blijkt dat de nieuwe racewielen rare kuren vertonen en er geen onderdelen te krijgen zijn voor deze wielen op het hele eiland van dit Italiaanse merk.

De rest volgt nog..........