La Caldera de Taburiënte Mei 2001
Dit is het verslag van mijn belevingen in de Caldera
in Mei 2001.
Donderdag 10 Mei:
Op weg naar El Paso om de vergunning te halen om een week in de Caldera te kunnen Kamperen. De vergunning moest ik halen bij het bezoekerscentrum van Icona (het design gebouw rechts van de weg vlak voor El Paso als je van het Oosten afkomt BV. Santa Cruz). Toen ik vroeg voor een week (7 nachten) bleek dat ik er maar 6 nachten mocht kamperen in dit seizoen. Toch nog even proberen maar het bleef nee. Nou ja dan maar een hotel zoeken of..........(even met de beheerder in de Caldera iets proberen te regelen). Anders viel mijn keus op Hotel Romantica bij Barlovento. Maar de vrouw bij Icona snapte het niet helemaal blijkbaar. Ze meende dat ik vandaag wilde beginnen. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat dit niet de bedoeling was en daarna schreef ze mijn vergunning uit. Alles oké, ik tevreden, en ben even de expositieruimte ingelopen om een beetje te filmen.Toen meende ik dat er iets niet klopte, ik meende gezien te hebben dat ze de vergunning had uitgeschreven van 11 tot 16 mei. Als ik me niet vergis zijn dit zelfs maar 5 nachten. Ik eens even gekeken op de vergunning en eens goed geteld. Nou het bleek dus toch niet in orde te zijn. Ik weer even naar de dame achter de balie. Ik heb haar dit laten zien en ze accepteerde de vergissing en verontschuldigde zich. Ze herstelde de vergunning en tekende voor de correctie en stempelde deze nog eens af. Ze was er zelf van geschrokken maar ik vind zoiets nooit erg. Iedereen kan zich vergissen. Nu klopte alles dus en ben ik weer opstap gegaan richting het strand voor de 2e keer in een week, vanwege het slechte weer de eerste week.
Vrijdag 11 Mei:
s'Morgens word ik wakker in het huisje Kora(Las Manchas) wat ik gehuurd heb van de firma Contacto voor een week. Eerst eten daarna alles bij elkaar zoeken en controleren of ik alles heb wat van mij is. Daarna op weg naar Los Llanos om de sleutel in te leveren en de eurochecks uit fatsoen maar weer terug brengen, maar dit is een ander verhaal. Vanuit Los Llanos dan opzoek naar de Supermarkt in El Paso, om het eten voor de hele week in te slaan. Nou de boodschappenwagen raakte redelijk vol. Helemaal niet in gedachte dat ik al dit lekkers mee moest dragen naar de camping over steile zandpaadjes (5-6 km) met een tent enz. Nou ja, alles afgerekend en toen maar de auto in en op weg naar Los Brecitos.
De rit naar boven vanuit Barranco de las Angustinas duurt zo'n kleine 40 minuten. Ook staan er in de barranco meestal taxi's om mensen voor 1500Ptas. naar boven te rijden zodat men de route door de Caldera kan terug lopen. Ongeveer 6 uur zal men hierover lopen. Maar omdat ik op de camping verblijf doe ik dit dus niet. Ik rij gewoon naar boven. Boven aan gekomen begin ik alles in te pakken en klaar te maken voor de tocht aar de Camping waarvan ik vermoede dat ik er 2 uur over zou doen met de bagage, maar dit zal heel anders uitpakken.Voor het vertrek naar onderen nog even een foto maken van een paartje dat mij daarom vroeg. Ik zelf heb nog wat gefilmd en foto's gemaakt. Daarna met een beetje moeite de rugzak op mijn rug gehangen en de tent opgepakt en de 2 tassen met eten en andere supplies in mijn handen genomen. Nou was het tijd om te beginnen met wandelen, nou ja wandelen?? Rond de 30 kilo aan spullen bij me kon ik dus aan de afdaling beginnen. De eerste 5 minuten viel nog mee, alle hindernissen met beleid genomen maar daarna werd het gewicht van de tassen die ik in de hand droeg erg pijnlijk.Om de 10 minuten moest ik uiterlijk rusten. Na een uur heb ik 10 minuten pauze gehouden en gefilmd enz. Een aantal houten bruggetjes en smalle paden moest ik over met de steeds zwaarder wordende bagage. Hierdoor kwam het dat ik een kleine 2,5 tot 3 uur nodig had om bij de camping te komen. Onderweg nog een beetje gefilmd en gepauzeerd. En toen kwam eindelijk de camping in zicht. Mijn horloge duidde aan dat het 15.30 uur was. Nog even het riviertje oversteken en dan nog een bosje door en dan de 10 meter naar boven om op de camping aan te komen.
Op de camping bleek dat ik de enigste was die aanwezig was op de hele camping, er lagen alleen wat spulletjes van 1 of 2 kampeerders maar er was geen tent bij. Ik heb toen mijn spullen maar eens uitgepakt en ben begonnen met de tent op te zetten. Na een uurtje kwam er een groepje van 2 man de camping op lopen, Deze 2 mannen had ik al eens gezien,ze hebben net na mij de vergunning op gehaald bij Icona. Nog iets later komt de beheerder naar me toe voor mijn vergunning te controleren en om zijn deel op te halen. In die tijd hoor ik allerhande stemmen van een grote groep mensen die de camping naderde. Ik moest even onder bij het riviertje water gaan halen om te koken en om te drinken, en onderweg naar onderen kwam 1 van de mannen achter me aan gelopen naar onderen. Ik vroeg of ze ook op de camping bleven slapen, en of ze Duits waren. Op beide vragen kreeg ik een positief antwoord. Ze bleken geen tent bij zich te hebben en ik vroeg of ze het niet te koud vonden. Hij wist het niet. Maar ze bleven toch maar 1 nacht. Ik ben mijn 3 anderhalve liter flessen maar eens gaan vullen, met het koude maar verschrikkelijk zuivere water. In die tijd kwamen de eerste mensen, van de groep die ik kon horen aankomen, de rivier over. De groep met veel jeugdige en een paar begeleiders had veel spullen bij zich zoals diverse gitaren. Het duurde een half uurtje voordat iedereen van de groep was aangekomen op de camping. In de tussentijd ben ik weer naar boven gelopen en ben begonnen met het klaar maken van mijn eten. De brander op een vaste plaats op een van de houten tafels tussen een paar stenen vast gezet. En toen heb ik een blik eten open gemaakt. Dit was eigenlijk niet mijn bedoeling, want ik had een diepvrieszak met een Hongaarse schotel meegenomen voor de eerste avond. Foutje. Ik dacht daar pas aan toen ik het blik al open had gemaakt. Jammer maar ik wou het er wel op gokken dat het Zaterdag ook nog te eten zou zijn. Na het eten alles goed schoon gemaakt. Nog even de hangmat opgehangen en de waslijn gespannen. En dus nog maar eens naar het riviertje toe om de was te doen, en de solardouche te vullen. Op de laatste zonnestralen heb ik het douchewater toch nog warm gekregen. Toen nog even met veel moeite de 15 kilo zware douchezak nog opgehangen in een grote kastanjeboom. Daarna nog douchen en een uurtje in de hangmat liggen en wat wandelen in het donker en daarna naar bed. Intussen is het dan 23.00u als de groep met Spanjaarden nog steeds aan het gitaar spelen en aan het zingen is. Dit is absoluut niet storend zelfs erg mooi om te horen. Om 0.00u is het dan echt rustig en kan de nachtrust dan ook beginnen. Met op de achtergrond het stromende water van de watervalletjes van het riviertje en de wind door de bomen. En de sprinkhanen zijn ook al erg rustgevend.
Zaterdag 12 Mei:
Om 08.00u gaat de wekker, oftewel de wekker van de mobiele telefoon. Maar het is me nog te koud om op te staan en ik heb nog slaap. Dus omdraaien en doorslapen (het is nog altijd vakantie en geen werkweek). Om 11.30u word ik weer wakker en nu sta ik dan ook maar op. Eerst even wakker worden enz. dan eten maken en na het eten eens overdenken wat ik eigenlijk wil gaan doen vandaag(wat een luxe he!!). Het is eigenlijk al best laat(12.00u). Om weer naar Hoyo Verde te wandelen heb ik weinig zin in omdat ik daar in oktober al naar toe was geweest (ongeveer 5uur heen en terug). En om naar Lomo de Escuchadero te wandelen is het te laat maar dit trekt me het meest. Het is de zwaarste route en de langste. Je loopt vanuit de camping door het park naar La Cumbrecita(6-7,5uur). De route schijnt soms in erg slechte staat te zijn. Ik besluit dan ook om tot 16.00u te lopen over deze route en dan om te keren en terug te gaan naar de camping. Zo gezegd zo gedaan. Een paar bananen een fles water , een trui en een lange broek mee in de rugzak, en verder nog wat kleinigheden. Om ongeveer 12.30u begin ik te lopen. De eerste 20 minuten is door de rivierbedding om het pad naar boven te zoeken. En dan staat het opeens toch aan gegeven:"La Cumbrecita Salida" met een pijl richting het pad dat naar boven loopt. Dus vol goede moed begin ik naar boven te lopen. Na 5 minuten kom ik twee Spaanse jongens tegen, die zingend naar onderen komen gelopen. De eerste kijkt mij vreemd aan als ik hem groet in het Spaans en kijkt daarna zijn metgezel aan, alsof hij hem iets wil vragen. De andere groet ik ook en hij maant de andere om door te lopen. Dus ik loop verder, over het nog steeds steil naar boven gaande pad. Na een uur lopen stop ik even om wat te drinken en te filmen. Daarna weer verder. Na een tijdje kom ik op een splitsing, de ene weg gaat naar Galeria de las Alfonsa (een galeria is een plek waar men gegraven heeft tot men water tegen komt in de berg, dit water is het gewone drinkwater van La Palma)(foto1), vanuit hier kun je trouwens mooi de rivierbedding zien liggen (foto2). De andere weg blijkt door te lopen "La Cumbrecita Salida"zegt het bordje. Ik doe me even de rugzak af en ga op de grote rotsblok zitten. Ik zet mijn telefoon even aan en het blijkt dat mijn moeder net gebeld heeft. Ik bel haar terug en beantwoord even de 4 sms'jes van de laatste 24 uur. Mijn moeder heb ik even verteld wat ik aan het doen was en dat alles goed is met mij. Een tijdje geniet ik even van het uitzicht in de Caldera en dan loop ik weer verder.
Vanaf hier worden de paden steeds smaller maar wel iets minder steil. Op een gegeven moment wordt de pad zelfs zo smal dat je niet eens met twee voeten langs elkaar kunt staan. Direct tussen de zeer steile rotswanden en de diepe afgronden loopt het, uit zeer los gesteente bestaande, paadje dan verder. Ik denk echt bij me zelf waar ben ik aan begonnen, en moet nu zelfs de stalen kettingen langs de afgronden geruiken om verder te komen. De rotswanden worden steeds ruiger en de paadjes steeds gevaarlijker. Om de ongeveer 3 kwartier kom ik een bordje tegen met een naam van een gebied. Lomo de Lajuraga is er 1 van(foto3). Ik zelf vermoed dat ik om 16.00u bij Barranco de los Guanches zal aankomen. Dit zijn dan 3,5 uur lopen(klimmen) verder. Om 15.30 u zie ik dan in de verte een bordje staan, met iets verderop een hutje erbij. Ik zie wel dat de route erg kronkelig verder gaat. Een kwartiertje later kom ik dan bij een punt waar het heel steil en erg smal wordt. Als ik het pad even optisch volg dan zie ik dat ik weer eens via kettingen verder moet kruipen (dit is meer kruipen dan klimmen) en dat op een plaats de ketting weg is. Dit is dan ook direct het moeilijkste en gevaarlijkste punt tot nu toe. Nou ja, ik wil toch bij Los Guanches aankomen. Dus ik klim verder omhoog. Na 8 minuten ben ik dan bij dat punt. Maar ik durf eigenlijk niet zo goed. Geen pad meer, geen ketting meer en het zag er naar uit dat de ketting was weggehaald, en er was een soort steenlawine geweest of zo op dit punt. Ik kon me nergens vasthouden want de rotsen bestaan uit zeer los gesteente. Na 5 minuten kijken en overwegen, heb ik dan toch de moed verzameld. Ik klim toch omhoog. En het lukt met veel moeite. Alleen dadelijk nog naar onderen, maar dit lijkt me minder moeilijk. Nu nog even door naar Los Guanches en daar even pauze. Het begint hier zo mooi te worden dat ik eigenlijk nog niet terug wil en ik kijk eens op de kaart. Ik vermoed dat ik al een heel eind ben, ver over de helft denk ik.
Ik besluit dan ook maar om even door te lopen, en eet daarom mijn enigste eten, een banaan, dan ook maar op. Vanaf hier wordt het pad op steeds meer plaatsen gevaarlijk. Het uitzicht naar onderen en zelfs naar boven wordt ook steeds mooier. Op een gegeven moment kan ik La Cumbrecita goed zien liggen. Het eindpunt. Dus ik loop vol valse hoop verder, en het ziet er naar uit dat ik niet meer ver hoef. Ik vermoed dat ik om 18.00u wel zo ongeveer bij Escuchadera zal aankomen. Ik loop verder langs veel mooie punten en nog diverse gevaarlijke afgronden waar de pad uit losse stenen bestaat en vaak zelfs helemaal verdwenen is door de steenlawines. Opeens lijkt het erop alsof ik in een heel ander gebiedt terecht kom. Veel minder rotsachtig. Degelijke paadjes en ineens een pad tussen bladbomen door, dit pad is veel breder en loopt niet langs afgronden. Het begint hier ook mistig te worden maar ik loop verder met een tak voor me om de spinnenwebben te verwijderen. Hier lopen in ieder geval niet veel mensen. Het is nu ongeveer 19.00u. Dan gaat het pad ineens naar onderen tot aan een watervalletje en daar staat dan weer een bordje, Barranco Limero of zoiets (de naam weet ik niet meer precies). Nou nu zie ik het zelf erg donker in. Waarom?? Omdat er meestal een kwartier of drie tussen de bordjes inzit. En ik had een vermoeden dat El Escuchadero nu de volgende zou zijn. Maar het is nu al 19.15u. En terug is nog een uur of zes dus loop ik maar door terwijl ik het eigenlijk helemaal gehad heb. Het pad gaat nu weer naar boven verder. Na ongeveer 20 minuten of zo kom ik dan ineens bij een bordje dat aangeeft Lomo del Escuchadero. Eindelijk, ik ben er (foto 4). Ik zie eruit alsof ik de hele dag in een zandbak heb zitten spelen. Maar dat boeit me het minst. Nu eerst even vijf minuten pauze en iets filmen maar dit heeft weinig zin want het hartstikke bewolkt hier boven. Ik kan niet naar onderen en niet naar boven kijken. Er is gewoon niets te zien hier. Na 5 minuten wil ik dan toch maar verder lopen naar La Cumbrecita en ik zie vier paden vanuit hier. Nou leuk, de eerste is waar ik vanaf kom, de tweede draait om het hoekje en stopt daar vlak voor de afgrond die zo diep is dat ik geen grond kan zien in deze mist, de derde loopt rechtdoor vanuit het pad waarop ik naar boven ben gekomen, hier durf ik niet overheen te gaan in deze mist, het pad loopt tien meter rechtdoor en dan ineens verdwijnt het in de afgrond of in de mist, althans zo lijkt het, het vierde pad direct rechts van waar ik naar boven ben gekomen is verspert door een boomstronk,maar lijkt op het drukst belopen pad. En dit pad gaat direct over in een dennenbos wat volgens de beschrijving ook de laatste 5 kilometer moest zijn. Een redelijk rechte route door Hoyo de los Pinos. Deze daling zou nog 200 meter zijn en de rest vlak.
Nou ja ik heb me maar even de trui aan gedaan en ik begin aan de beklimming van de boomstronk als ik in mijn rechter ooghoek iets moois zie gebeuren. In een reflex draai ik me om en stop direct. Wat gebeurd hier nu ineens?? De passaatwinden blazen ineens het hele wolkendek boven dit deel van de Caldera weg. In een mum van tijd verschijnt er boven me een groot aantal rotspunten (boven de 2000 meter) dit is zo machtig mooi om dit ineens te zien verschijnen en ik grijp dus ook weer meteen naar de videocamera en begin weer te filmen. Ik zeg nog de goden zijn met mij. Na vijf minuten heldere hemel en helemaal verwonderd van dit gebeuren merk ik dat achter me alle bewolking weer terug is aan het komen. Nog een minuut later is alles weer in de bewolking verdwenen. En dan ook echt gewoon alles weer verdwenen. Nu pak ik alles weer in en begin weer met verder lopen. Na 5 minuten kom ik een pallet tegen waar ik over heen moet, hoe komt dat ding hier?? Nog vijf minuten later sta ik boven op een onmens grote steenblok waar geen andere weg vanaf is als de weg die ik naar boven ben gekomen. Met andere woorden de verkeerde route. Nou ja, dan maar weer gauw terug. Na vijf minuutjes sta ik weer bij Escuchadero en kijk nog eens goed naar het derde pad. Maar nee, ik durf het niet. Ik besluit om maar zo ver mogelijk terug te lopen. In een noodgang loop ik weer terug. Het is nu ongeveer 20.15u. Ik begin me nu toch wel zorgen te maken over mezelf. Maar ik loop door. Ik had een uurtje voor het einde toch ergens een huisje gezien. Op een gegeven moment kom ik bij een grote rots blok waar bij een muurtje is gestapeld, maar ik besluit om toch maar door te gaan naar het huisje. Ja ongeveer een uurtje en ik zie het huisje met twee deuren.
Voor het huisje was een simpel bankje gestapeld en daarop lag een halve ui die met een mes was doorgesneden. Zou best van vandaag kunnen zijn geweest. Voor het huisje staat een van de stalen wandpennen, waarmee normaal de kettingen in de rotswand vast zitten, recht in de grond gestoken. In het eerste kamertje lagen zeer veel dennennaalden op de bodem en etensresten en pizza dozen enz. Een aantal theelichtjes stond achterdoor in het hoekje. Aan de muur hing een witte plastic zak die in hele goede staat verkeerde. Ik heb deze geopend en er bleek nog een tas in te zitten, deze ook geopend en toen nog een en in de laatste plastic zak zaten brokken met grijs droog spul. Ik weet niet wat het was maar ik heb de zak maar weer snel dicht gemaakt en terug gehangen(Waarschijnlijk drugs, vandaar ook de ui op het bankje). Wat de mensen die hier blijkbaar weleens vaker komen hier doen is mij in deze situatie eigenlijk erg onbelangrijk. Ik moet alleen even de nacht warm doorbrengen en eigenlijk iets te eten hebben. En als het kan ook nog even slapen.
In de tweede ruimte zit een deur die los in zijn opening staat, de scharnieren zijn kapot en het deurtje zelf is ook al niet helemaal goed meer. Deze ruimte heeft twee raampjes. Achter in de ruimte is een verhoging waarop men niet al te lang geleden vuur heeft gemaakt, tussen de as ligt veel zilver papier. Dit lijkt wel een beetje op het gebruik van drugs, maar het ruikt er hier helemaal niet na. Een of ander gevoel zegt me dat hier meer aan de hand is. Hoezo?? De kettingen, langs de paden, die op diverse plaatsen niet meer goed waren en de stalen rotspennen die allemaal los waren waardoor deze route erg slecht toegankelijk is geworden. Maar het vreemdste is dat een van die stalen rotspennen midden voor dit huisje rechtop in de grond is gestoken. Nog fraaier wordt het als er in de tweede ruimte stalen golfplaten tegen de muur staan. Ik kijk eens achter de platen, op zoek naar hout, en dan blijkt dat daar een grote berg met kettingen ligt verstopt. De kettingen die langs de route gebruikt worden op de moeilijk begaanbare paadjes. Ik heb zo'n idee dat de 2 jongens die ik zaterdagmiddag onderaan de route tegen kwam hier iets mee te doen hebben. Maar ik wil me er verder niet mee bezig houden en ga dan ook maar gewoon verder met hout verzamelen. Diverse droge struiken verzameld en nog wat hout van het huisje genomen. Inmiddels wordt het erg donker. Gelukkig heb ik een zaklamp en lucifers bij me.
In de tweede ruimte van het huisje is van 2 halve olievaten en wat metselwerk een soort openhaard gemaakt. Maar ik ruim eerst de droge dennennaalden weg die de gehele vloer bedekken vanwege brandgevaar. En dan begin ik met het maken van vuur. De onduidelijke kaart van de Caldera die je krijgt bij het infocentrum dient hier als aanmaakpapier voor het vuur, de kaart heeft me al meerdere malen voor de gek gehouden zo onduidelijk is hij, dus mag hij eraan geloven. Het vuur brandt al snel en er komt veel licht vanaf. Ik leg de stalen golfplaten op de grond en leg hier nog aan de zijkanten wat planken onder zodat de platen een beetje hol worden. Zo, mijn bedje is klaar. Het zakmes, de zaklamp en de fles water leg ik op een plank die naast me ligt zodat het altijd voor het grijpen ligt. De rugzak gebruik ik als kussen en ik duw mijn trui in de broek tegen de kou. De schoenen uit en dan maar proberen te slapen. Een tijdje denk ik na over hoe ik straks weer terug ga. ik heb namelijk nog steeds geen eten bij me en niets meer gehad sinds 16.00u, dat is nu al tien uur geleden. Ik maak me toch wel zorgen over me zelf op dit moment. En ik krijg het toch koud via de platen en ze zijn toch wel hard. Ik besluit om het foam-matje uit de achterkant van mijn rugzak te halen en ik leg dit dan onder mijn rug. Het isoleert en is lekker zacht.
Het vuur brandt erg goed maar is ook snel uitgebrand. Het vuur krijgt veel zuurstof en brandt daardoor erg snel. Op een gegeven moment schrik ik wakker, ik ben blijkbaar toch in slaap gevallen. Ik hoop dat het al laat is maar het blijkt dat ik maar 30 minuten geslapen heb. Het vuur is inmiddels alweer bijna uit. Ik probeer het vuur toch weer goed aan het branden te krijgen en het lukt. Tegen 03.00u zijn alle bruikbare struiken opgebruikt door mij. Ik probeer nog hout van de schappen in het huis je te gebruiken maar alles is of zo groot of zit zo vast zodat ik het niet kan gebruiken. Ik probeer nog een tijdje te slapen maar het lukt me niet. Wel kan ik gewoon goed rusten maar ik moet wel steeds op het vuur letten. Tegen die tijd heb ik mijn besluit genomen om maar gewoon terug te wandelen naar de camping i.p.v weer naar boven toe te lopen. Aangezien de zon om 06.30u ongeveer opkomt besluit ik om, om 05.30u aan te lopen in het donker. Mijn plan is dan ook om om 10.00u weer op de camping aan te komen. En in de planning heb ik ook opgenomen om tegen zonsopkomst op het moeilijkste punt van de route te komen, het punt waar ik eigenlijk had moeten omkeren (Los Guanches). Zo gezegd zo gedaan.
Om 05.30 precies begin ik aan de weg terug. De zaklamp op de goede stand zodat ik ook een beetje om me heen kan kijken vanwege de diepe ravijnen. Het is nog steeds ontzettend donker en een beetje fris. De terugweg lijkt sneller te gaan dan de heenweg. Maar ja ook iets meer behoefte om aan het doel te komen natuurlijk. In de tussentijd blijft mijn maag maar knorren. Ik drink wel veel water zodat het toch een beetje vult.
Op een gegeven moment lijkt het erop alsof iemand een stuk lager in het ravijn loopt. Ik blijf meerdere malen staan omdat het lijkt alsof iemand met me mee over loopt. Na een lange tijd stil te hebben gestaan met de lamp uit hoor ik ineens stenen vallen vanaf verschillende plekken. Voor me en achter me. Ik kijk eens rond met de zaklamp en dan ineens zie ik het. Op de helling kijken twee fel reflecterende ogen me aan. Het is een berggeit die aan de steile afdaling bezig is. Hij blijft me aan aan het kijken. Achter hem staat er nog een. We kijken elkaar gedurende 30 seconden aan en dan haal ik de lamp van zijn ogen weg anders bezeerd hij zich misschien nog vanwege het verblinden. Daarna dalen de geiten met veel geweld dan ook verder af naar onderen. En ik loop weer verder.
Na een dik uur na het vertrek vanuit het huisje begint de zon dan toch op te komen. Jammer genoeg staat de Pico de Bejenado er voor en zal ik dus niet veel zonnestralen op me krijgen. En dan tegen de tijd dat het erg goed licht is zie ik eindelijk Los Guanches. Toch dat wat ik gepland heb. Ik neem hier eerst eens een tijdje rust, maar de drang om door te lopen is erg groot. Na vijftien minuten dan maar weer over het onmogelijke punt heen. Maar gelukkig gaat naar onderen makkelijker als naar boven. Gewoon laten glijden naar de zijkant, en dit lukt dan ook goed.
De punten die gisteren nog moeilijk uitzagen zien er nu een heel stuk makkelijker uit. Blik op oneindig en gewoon doorlopen met tussendoor toch nog even genieten van het landschap.
Even tussendoor, ik ben dus vanaf gisteren (zaterdag 12 Mei 12.50u) geen mens meer tegengekomen.
Tegen 08.00u kom ik dan in de buurt van Galeria de las Alfonso Icona. Eindelijk. Om hier te komen had ik gisteren 2 tot 2,5 uur nodig. En vanaf hier is het alleen nog maar berg af. Lekker makkelijk zou je zeggen, maar niets is minder waar. La Palma is namelijk het eiland met de hoogste verhouding tussen oppervlakte en hoogte ter wereld (steilste eiland ter wereld). Twee uur lang met de "rem"op je benen lopen is ook niet ideaal. Dan kun je beter bergop lopen. Even twijfelen of ik mijn moeder zou SmS'en maar mij lijkt het verstandiger om dit niet te doen, omdat ze anders nogal ongerust wordt en het is nog steeds vroeg, al lijkt dit voor mij niet zo. Ik begin aan de afdaling en probeer steeds aan de leuke dingen te denken die me te wachten staan als ik terug ben (maar wacht maar eens af dit wordt nog echt leuk ja). Het daalt maar af en af en af en af en af..............
Onderweg lijkt het me verstandig om een stok te zoeken om mijn benen een beetje te ondersteunen en het enigste wat ik kan vinden is een redelijk dikke tak van een dennenboom. Hij is wel zwaar maar ik gebruik hem toch maar. Het haalt een groot deel van het gewicht van mijn benen af bij elke stap die ik zet. Het laatste stuk naar onderen lijkt toch langer als wat ik me voorgesteld had. En hoe lager ik kom hoe steiler het wordt. Maar op het laatste stuk voordat ik bij de rivierbedding kom is de pad dan toch echt wel een stuk beter. Hier probeer ik dan ook een hoger tempo erop te zetten. Want het is nu 09.25 u. En ik had gepland om om 10.00u op de camping te zijn. 20 minuten zou het duren voordat ik door de rivierbedding heen zou zijn. Maar ik moet nog een eind voordat ik bij de bedding ben. En ik begin nu echt honger te krijgen en zin om te eten. Om 09.35 ben ik dan toch bij het bord wat zegt:"La Cumbrecita Salida". Nu moet ik nog het stuk door de bedding. Ik loop door en dit stuk valt dan ook echt tegen, maar ja, zoals men altijd zegt de laatste loodje wegen het zwaarst. Na tien minuten komt dan de Camping in zicht, gelukkig. De zwaarste tien minuten op mijn laatste loodjes loop ik dan ook maar met een gedachte en dat is eten en slapen en opletten dat ik geen misstap maak. Als ik de camping nader, ziet een van de Spanjaarden van die grote groep me. Ik laat hier pas de tak vallen en ik loop over het schuine betonnen muurtje omhoog het campingterrein op, om raad maar eens, natuurlijk 10.00u precies. Ik ben dan op het achterste deel van de camping, nu nog een minuutje naar de tent, en dan.............
Ik geloof mijn ogen niet, al heb ik maar twee dingen aan mijn hoofd(eten en slapen), de tent is kapot. Er ligt een tak van 5 meter lang en een diameter van 30 tot 40 centimeter op de tent (maar de tent staat nog wel). De tak is van de dennenboom waaronder de tent staat afgevallen. De tak ligt precies op de plek waar ik mijn hoofd zou hebben liggen als ik in de tent had geslapen. Het enigste wat ik doe is de tak aan de kant trekken en mijn eten zoeken in de tent. Ik maak me wat lekkers klaar om te eten en daarna ga ik direct naar bed, al is het een heel erg mooie dag vandaag. Ik heb nog nooit zo lekker gelegen als nu op het luchtbed. Ik lijk wel dood en ik slaap ook meteen. Tegen de middag (15.30u) word ik dan wakker het is erg warm en ik heb daar helemaal niets van gemerkt. En grappig is dat ik nu ineens de enigste op de camping ben. Iedereen is vertrokken (het weekeinde is afgelopen). Op een gegeven moment loopt er iemand van de camping voorbij. Ik roep hem en vraag of hij iets heeft om de tent te repareren. Hij zou wel eens kijken. Ik leg hem uit wat er gebeurd is, en hij zegt dat ik eigenlijk niet alleen naar boven moet lopen. Maar zegt hij: "Als je dat niet gedaan had dan had je waarschijnlijk meer problemen gehad nu." Nu wordt me wel duidelijk wat er gebeurd had kunnen zijn als ik in de tent was geweest. De gaten zitten in het buitenzeil, binnenzeil en zelfs nog in het grondzeil. Later op de dag komt hij dan ook met een rolletje tape aan. Ik praat nog een tijdje met hem en hij zegt dan ook dat ik nog de enigste ben op de camping. Na het gesprek ga ik nog een tijdje in mijn hangmat liggen, die weer op de zelfde plaats hangt als vorige keer in Oktober. Hier lig ik altijd s'avonds totdat het donker is om uit te rusten en om te genieten, althans als ik op de camping ben. In de tussentijd is er weer een koppeltje aan gekomen met tent die blijven overnachten. Het uitzicht vanuit hier is wel erg mooi en het geluid van het kletterende water is erg rustgevend. Daarna loop ik meestal nog iets rond over de camping of ik ga direct in de tent liggen om dan om 0.00u te gaan slapen.
Maandag:14 Mei
Ik word wakker omstreeks 07.00u. Maar ik ga toch maar weer verder slapen want dit kan ik wel gebruiken. Het is immers nog altijd vakantie. Vandaag heb ik eigenlijk niets gepland. Ik word weer wakker om ongeveer 11.30u. Ik sta nu dan ook maar op en ga mijn eten maken.
Ik besluit het vandaag maar eens rustig aan te doen. En gewoon eens door de rivierbedding verder de Caldera in te lopen. In plaats van rechts aan te houden ga ik vandaag eens links aanhouden. Al zijn hier geen officiële routes meer, toch lopen hier goede paden en staan hier diverse bordjes. Ik loop ongeveer 3 kwartier door. Dan heb ik zin om een uurtje of 2 in de zon te gaan liggen en Spaans te leren en ik doe dat dan ook. Na een uurtje verdwijnd de zon, achter een paar wolken en ze komt zo nu en dan terug. Langzaamaan loop ik dan weer terug tegen 16.00u. Om 16.45u ben ik dan weer op de camping. Eens even orde op zaken stellen en alles opruimen. Dan even eten en daarna nog douchen.
Douchen moet ik nog onder de kastanjeboom, waar ik mijn tent in oktober 2000 had staan. Het is een solarshower, zo'n kunststof zak met een slag eraan en 1 zwarte zijkant. Hierdoor kun je het water in de zon zeer snel opwarmen naar een graad of 35. Onder het douchen komt ineens de campingbeheerder naar onderen gerend. Hij vraagt of alles met mij oké is. En hij lacht als hij mij ziet lachen, ik zeg dat alles oké is en moet ook weer lachen, hij dacht natuurlijk in eerste instantie dat ik in de problemen zat. Hij rent nu verder naar onderen richting de rivier, met een 27mc bakkie over zijn schouder heen hangend. Ik ga verder met douchen maar na een minuut of zo komt er ineens een grote helikopter over een van de rotspunten heen en deze vliegt net boven de bomen. Met een ontzettend zwaar geluid vliegt hij nu richting de droge rivierbedding. Het is de gele reddingshelikopter van La Palma. Hij land op een redelijk vlak stuk grond langs de camping (zie foto). Ik ben intussen gestopt met douchen, en ben met haast richting de tent gelopen. Vanuit hier kan ik de heli goed zien. Ik wil dit eigenlijk filmen maar ik wil de accu's sparen en wil ik niet op een ramptoerist lijken. Ik neem dan ook het fototoestel. Ik loop naar een plaats waar ik een goede foto kan maken. Maar wat blijkt het toestel staat op flitsen ingesteld. Intussen is er een reddingswerker uitgestapt. Hij zwaait naar mij. Ik maak nu een foto, en wat denk je?? Hij ziet de flits en meent dat dit een signaal is, een spiegel of zo neem ik aan. Hij blijft aan het zwaaien, ik loop intussen verder naar het achterste deel van de camping waar ik ter hoogte van de heli uitkom. Daar staan een paar andere camping gasten(Spaanse). Intussen is de reddingswerker een sprintje aan het trekken naar ons. Een zeer grote man is dit, hij komt naar mij toe maar ziet dat ik een fototoestel in de hand heb. Hij kijkt ineens kwaad en loopt ook direct door naar de Spanjaarden. Hij vraagt iets en krijgt antwoord. Daarna sprint hij weer terug naar de heli. Hij blijft ongeveer 10 minuten bij de heli en dan rent hij richting Los Brecitos. De heli blijft nog minstens 20 minuten staan. Dan stijgt hij ook weer op. Intussen ben ik en de Spanjaarden richting de rivier gelopen. De heli blijft nog minstens een half uur aan het zoeken tussen de camping en Los Brecitos.
Als het dan eindelijk rustig is dan ga ik nog een uurtje in de hangmat liggen. Daar komt ineens de campingbeheerder weer terug het campingterrein op. Ik vraag hem wat er gebeurd is. Het blijkt dat er een man alleen was gaan lopen, de man is blijkbaar gevallen en had zijn heup kapot of er zoveel last van dat hij niet meer kon lopen. Ja, zegt de beheerder, de Caldera is geen comfortabele weg maar een gevaarlijk terrein. Ik ben het hellemaal met hem eens. Dat was me ook allang duidelijk. Nog even genieten van het uitzicht vanuit de hangmat en dan maar weer naar bed toe.
Dinsdag:15 Mei
Om 11.00u zijn mijn ogen weer helemaal open. Het is een fijne warme dag. Eerst eens even eten. Later op de dag ga ik even een uurtje of 2 in het zonnetje liggen op het veldje aan de overkant van de camping. Je loopt hier 15 minuten over. Het is daar rustiger als bij de rivierbedding en als op de camping waar de hele dag wandelaars langs komen.
Later op de dag, in de avond ga ik eens een kijkje nemen bij het infocentrum. Jammer genoeg is dit deze week gesloten. Ik kijk eens even goed rond en door de glazen deur kan ik goed naar binnen kijken. Er staat een maquette van de Caldera en diverse borden met uitleg over de bomen en het water en de vulkanen. Maar het is alleen in het Spaans geschreven. Als ik na een paar minuten wil gaan zie ik de beheerder van de camping en groet hem. Hij staat binnen het hekje van het centrum, ik vraag hem of het mogelijk is om eens in het centrum te kijken een dezer dagen aangezien dit nu gesloten is. Geen probleem zegt hij, kom maar binnen. Ik zeg dat het niet perse nu hoeft, maar hij staat erop dat ik mee naar binnen ga. Hij maakt niet de deur van het infocentrum open maar eerst de deur van de rest van het gebouw. Dit blijken ruimtes te zijn waarin ze zelf kunnen leven. De eerste ruimte is een grote keuken,met een zeer grote koelkast en een grote vriezer. Een metertje of tien aanrechtblad gemaakt van dennenhout net als de kasten tegen de wand. Oven, magnetron, spoelbakken enz, alles is aanwezig en gloednieuw. Het hout is mooi gelakt en perfect afgewerkt. Dan lopen we door naar het eet- en woonkamergedeelte. Hier staat een eetkamertafel van een meter of zeven lang met een aantal stoelen. Net als de vloer en de wandmeubelen is dit alles mooi gelakt en ook van dennenhout wat gevonden is in de Caldera (omhakken mogen ook hun zelf niet). Tegen de achterwand staat een 80 centimeter Televisietoestel met videorecorder. Mooie bankjes, en dennenhouten salontafeltjes. Ook een modern midi-set is aanwezig. Dan lopen we door de dubbele achterdeur het mooie plaatsje op. Hier krijgen we toegang tot diverse slaapkamers, badkamer en opbergruimtes. In de slaapkamers staan een aantal stapelbedden en kasten natuurlijk ook gemaakt van het dennenhout. Alles ziet er perfect uit, en is ter plekke handgemaakt. Om dit zo als het hier staat te maken heeft men in Nederland geen tijd, en waarschijnlijk niet de kennis. Zelfs de uit de Caldera gebruikte stenen zijn perfect gestapeld en gemetseld.
Terug in de keuken vraagt de beheerder of ik een glas wijn wil. Hij heeft vandaag een kan van 10 liter gehaald bij de boerderij een stuk verderop. Het is rode wijn, en erg lekker. Ik krijg twee glaasjes en dan gaan we buiten wat verder praten over de eilanden en de Caldera.
Het schijnt dat er nog drie mensen onderweg zijn naar onderen via de zware route. Anders was ik de enigste geweest op de camping. In de tussentijd vertel ik de beheerder wat ik allemaal heb gezien en dat ik vermoed dat de route bewust kapot is gemaakt, en dat er volgens mij iets aan de hand is daarboven. Maar ik moet natuurlijk voorzichtig zijn omdat ik niet weet of er wel echt iets aan de hand is. Volgens hem heeft de afdeling onderhoud, de route vorig jaar nog gecontroleerd en in orde gemaakt.
In de tussentijd is het donker aan het worden, en komt er ineens een Spaans sprekende man achter via het paadje aangelopen. Het is een van de drie mensen die nog onderweg waren. Ze zijn dus op tijd binnen gekomen. Ik maak een eind aan het gesprek en wil zonder zaklamp naar onderen lopen in het donker. Maar de beheerder loopt dan toch mee omdat hij naar de nieuwe bezoekers toe moet om nog even hun vergunningen te controleren.
Ik groet de nieuwe gasten even en loop door naar mijn tent. Ik ruim de tent een beetje op en ga dan weer slapen.
Woensdag 16 Mei
Om 10.00 uur word ik wakker gemaakt door mijn mobiele telefoon(wekker).
Vandaag heb ik geen zin om iets groots te ondernemen, maar nadat ik een tijdje in de zon heb gezeten,en er nog een nieuwe campinggast is aangekomen. Besluit ik dan toch om tegen 16.00u richting parkeerplaats te gaan. Ik geef even door aan de beheerder waar ik naar toe ga, zodat hij weet waar ik ben. Dit sowieso omdat het tegen 21.30 uur donker wordt en ik vermoed dat ik laat terug kom. Ik wil even de accu's opladen van de telefoon en van de camera.
Nou dan maar eens beginnen aan de tocht naar boven. Eerst weer even de rivier oversteken en dan even steil klimmen om op het goede pad te komen. Nu is het lopen en genieten van het uitzicht. Onderweg kom ik verschillende malen mensen tegen meestal Spanjaarden of Duitsers. Ik groet hun elke keer.
Ik loop er deze keer 1 uur en 20 minuten op, voordat ik bij de parkeerplaats ben. Daar staat nog steeds de eens witte huurauto die nu helemaal onder de stuifzand zit. Ik rij naar onderen toe met een redelijk hoog tempo, dit omdat ik deze weg inmiddels redelijk goed ken. Eenmaal onderen moet ik nog het stuk naar boven, tot aan het restaurant genoemd naar de Caldera.
Ik besluit dan ook maar om eerst even naar de grote supermarkt te gaan in El Paso. Dit omdat ze hier veel houdbaar eten hebben aangezien ik geen koelkast heb in mijn tentje. Met goede moed probeer ik mijn mobiele telefoon op te laden via de aansteker van de auto maar nu blijkt dat er helemaal geen aansteker in de auto aanwezig is. Op de parkeerplaats van de supermarkt probeer ik dan met mijn Mac Gyver trucjes, en je zult het niet geloven maar het is me ook gelukt om met twee losse draadjes de 12 volt op de kabel van de telefoonlader te krijgen. Gewoon even het beschermplaatje van het dashbord eraf en naar de constante 12 volt zoeken(toch nuttig geweest die 6 jaar als monteur). Dit alles met in de auto langs me een vrouw die volgens mij meent dat ik de auto aan het stelen ben. Als het me gelukt is rij ik dan ook weg, en moet hierover lachen.
Daarna even naar Contacto om te vragen of ze de accu even kunnen opladen (die van de videocamera). Een uur voor 100 ptas krijg ik te horen en ik laat de accu dan ook daar. Intussen ga ik even iets drinken en winkelen in Los Llanos. Tegen 18.30 uur ben na het ophalen van de accu's weer op weg terug. Onderweg naar boven richting Los Brecitos kom ik een ouder vrouwtje tegen die naar boven aan het wandelen is met een aantal bloemen in haar hand. Ik rij haar voorzichtig voorbij. En na een minuut ben ik op de parkeerplaats. Aldaar begin ik mijn rugzak in te pakken, en ondertussen komt de oudere vrouw ook aan. Ik praat even met haar en het blijkt dat haar vrienden al in de caldera zijn. Ze vond het leuk om te lopen zegt ze, maar ze kan beter de Caldera in lopen dan naar La Brecitos te lopen. Want dat is veel mooier.
Op het moment dat ik naar onderen wil lopen hoor ik een of andere jeep aan komen. Maar ik loop gewoon verder. Ik moet onderweg eventjes een sanitaire stop maken, en loop weer verder. Op een gegeven moment hoor ik iemand ergens op een pad boven mij lopen. Dan ineens komt er iemand van het Caldera Personeel van een ander paadje, op de zelfde route lopen. Ik groet hem en loop voor hem verder. Ik merk dat hij sneller loopt als wat mijn normale tempo is. En ik voer mijn tempo dat ook op. In zo verre dat hij soms langzamer is als mij. Maar uiteindelijk blijft de afstand het zelfde. Hij lijkt een beetje verbaasd te zijn dat ik het tempo ook kan bijhouden. Maar ik moet nog even bellen met de vertegenwoordiging van Nederland om mijn retourvlucht te reconfirmeren. Ik probeer dit dan ook op een van uitzichspunten langs de route. Jammer geen bereik,dus maar verder. Inmiddels is de man een heel stuk verder en dit is dan ook de laatste keer dat ik hem zie. Ik hoor hem wel lopen doordat er bijvoorbeeld stenen vallen. Ik loop verder op een iets lager tempo (het is ook nog altijd vakantie voor mij).
Bij de rivier uitgekomen blijkt dat ik er een kleine 83 minuten over gedaan heb. En het is nu nog licht en ongeveer half negen. Ik eet mijn eten en ga nog wat liggen in de hangmat. Daarna weer naar bedje toe.
Donderdag 17 Mei
Vandaag niets gepland. Ik ga dan ook bij de rivier in de zon zitten. Op een gegeven moment verveel ik me en ga een beetje met de stenen in de rivier rommelen. Er komen veel mensen langs de hele dag.
In de avond wil ik even de achterkant van de camping filmen. Hiervoor moet ik langs het infocentrum de pad richting Dos Aquas volgen. Hier moet ik eerst eens langs de ezel af. Hij(of zij)komt altijd midden in de pad staan als er iemand aan komt. De ezel hoopt dan iets te eten te krijgen van de wandelaars. Ik geef wat gras en loop hem dan voorzichtig voorbij.
Als ik op het "veldje"kom heb ik een heel mooi uitzicht over de oostkant van de Caldera. Ik film hier een paar minuten en geniet nog even van het uitzicht. Dan wandel ik al filmend terug richting de camping. Daar staat de ezel weer op het pad op me te wachten. Ik geef hem nog wat gras en loop door. Bij het bezoekerscentrum film ik dan nog een tijdje. Ook de beheerder staat leunend tegen een paal, maar gaat direct naar binnen als hij ziet dat ik aan het filmen ben.
Vrijdag 18 Mei(vertrekdag)
Ik word wakker tegen 10.00u en sta dan ook op. Eerst even rustig eten, wassen en aantrekken. Dan alles inpakken en wat er nog van de tent over is afbreken. Tegen 12.00u ga ik even naar het infocentrum om afscheid te nemen van de beheerder. Maar deze blijkt al vertrokken te zijn, de ezel was er zelfs niet meer. Ik wist wel dat de beheerder vanaf deze dag ook weekeinde had.
Nou ja, jammer. Ik begin met volle bepakking dan maar aan de in deze situatie zware klim naar boven. Het is een zware rugzak op het moment. Na een half uurtje klimmen hoor ik iemand roepen, maar ik versta het niet. Ik zie ook niemand. Ik wil weer verder lopen als ik weer iets hoor, nu blijkt er boven mij een oud pad te lopen waarop de beheerder staat samen met de ezel. Hij roept iets van "wait there" en wijst ik kan hem niet helemaal begrijpen totdat hij zegt:"lA mula,la mula" en wijst naar de ezel. Oh ja,"la mula" betekent de ezel. Ik begrijp dan ook dat hij de ezel mijn bagage wil laten dragen. Maar ik begrijp niet of ik moet wachten of terug lopen of verder lopen. Mij lijkt het logisch om verder te lopen. En ik zie hem dan ook niet meer. Na 10 minuten hoor ik de ezel ergens voor me. Ze staan op een splitsing van de paden iets verder voor me.
De beheerder wil dat de ezel mijn bagage draagt en bindt dit dan ook allemaal op zijn rug. Ik wil voor de ezel uit lopen maar ik moet de ezel voorop laten lopen van de beheerder. Ik ben hier niet zo kapot van eigenlijk, maar ja het zal hier wel normaal zijn. Ik loop vanaf hier dan ook maar achter de beheerder.
We volgen het oude pad omdat de ezel niet over de bruggetjes wil lopen, het schijnt te glad te zijn voor hem. Onderweg stopt de ezel vaak om wat bladeren van bepaalde planten te eten. Ik vraag veel dingen aan de beheerder en we praten de hele tijd. Donderdagmorgen had de andere man tegen hem gezegd dat hij een heel eind achter me aan had gelopen.
Op een gegeven moment zegt hij dat hij zin heeft in koffie. Hij wil even naar de privé boerderij die iets verderop ligt(casa Tenerra). We bezoeken de boerderij voor 10 minuten maar dan lopen we verder zonder koffie. Vanuit hier is het nog een kwartiertje. We komen deze keer aan via de bovenkant van de parkeerplaats.
Hier aangekomen geef ik de ezel iets gras te eten terwijl de beheerder mijn spullen aflaadt. Ik bedank hem voor alles en ik ga dan mijn huurauto inladen en even alles uitsorteren. Daarna rijd ik dan weer terug richting de bewoonde wereld. Na 1 minuut rijden kom ik de beheerder weer tegen, hij heeft de ezel in de stal gezet en gevoerd. Nog een groet en dan is het zoeken naar een plaats om me te douchen. Ik denk dan aan een goed verzorgd strand zoals Puerto Naos, of nog liever Los Cancajos. Ik besluit dan ook om door te rijden naar Los Cancajos.
Daar aangekomen douche ik me en ga daarna nog even pinnen. Toch nog even wat souveniers meenemen. Ook besluit ik om toch eens iets te gaan eten. Dichtbij is een soort snelbuffet. Ik ga daar binnen zitten en bestel een pizza met mais (waarvan ik normaal niet zo kapot ben), maar deze is wel heel erg lekker. Zo lekker heb ik nog nooit een pizza gegeten. Daarna nog even naar de supermarkt en dan weer naar het vliegveld. Daar koop ik nog een hangertje voor aan de halsketting, een Guanche (oerinwoner van La Palma) van goud. En nog een Drakebloedboom van vijf centimeter groot. Verder nog een cadeautje voor mijn beste collega, omdat ik dat beloofd had nadat ze erom had gevraagd.
Met een paar uurtjes vertraging vlieg ik dan weer terug naar Amsterdam.
.
Copyright by:
Marcel Haanen
November2001