Verslag La Palma Wandelweek Oktober 2002.

Vertrek vrijdag 4 Oktober via Luchthaven Brussel.

Na een uurtje of 5 onderweg te zijn met de trein, ligt niet aan de NS, zodra ik verder moest met een Belgische trein begonnen de vertragingen. Vanuit Roosendaal gebeld met de firma waar ik geboekt had, om aan te geven dat ik het misschien niet ging halen omdat de trein al 50 minuten vertraging had in Roosendaal. Nou, helaas maar als ik het niet haalde was mijn ticket gewoon ongeldig. Dus de nodige tijd nog in spanning gezeten. Tegen 13.35 u was ik op de luchthaven, vertrektijd was 14.02 u. 

Eenmaal in de luchthaven als een dolle opzoek naar de balie waar ik mijn ticket nog moest ophalen. Men wist ervan en ik moest met bagage(rugzak) door naar het vliegtuig. De nodige controles doorlopen, met hoog tempo door de luchthavengangen gesprint, tot ik om 13.55u bij een zo goed als lege wachtruimte aankwam, maar er stonden wel twee medewerkers. Ik heb hun uitgelegd dat ik nog mee wou met het vliegtuig wat nog aan de sluis stond. Terwijl de dame de papieren in orde maakte(want ik ben alleen met het ticket door moeten lopen, en ik had een boardingpas nodig), kon ik in haast de rugzak in de flightbag opbergen. Hierna heeft de man de flightbag naar onderen gedragen en afgegeven zodat het alsnog in de bagageruimte kon. Nu kon ik dus instappen. Inmiddels 13.59u, als ik in het vliegtuig ben en net na mij komen er nog twee personen naar binnen. Hierna wordt direct de deur gesloten en begint de bemanning met het welkomst woordje en met de uitleg van de veiligheidsvoorschriften. Nou het vliegtuig is maar voor de helft vol (ik snap niet waar de andere stoelen te reserveren zijn, aangezien ik maar 2 stoelen kon krijgen voor die datum in heel Nederland en België, Amsterdam was geheel vol). Maar dit is niet erg want dan kan ik lekker 3 stoelen voor mezelf nemen en een beetje redelijk zitten/liggen. Maar eind-goed-al-goed ik zit in het vliegtuig en kan dus terug naar La Palma voor mijn 6e trip naar dit zeer mooie eiland(voor mij wordt het de 10e week in totaal).

Deze keer geen fototoestel, uuuhhm dit ligt nog in de reparatie sinds Mei 2002(is al lang klaar maar vergeet hem steeds op te halen en ik moet de 85 euro voorschieten voor de verzekering). Maar er zijn wel een aantal foto's die Franz (uit Wenen, later meer over hem) mij heeft toegestuurd via de post. Ik zal deze zo snel mogelijk scannen en hier op de pagina erbij zetten (het is inmiddels September 2005 en nu heb ik ze erbij gezet, schaam, schaam) .

Eindelijk aangekomen op La Palma tussen 17.00u en 18.00u lokale tijd, is het weer een heerlijk gevoel. Het is gedeeltelijk bewolkt maar gewoon lekker weer. Nu kijken of de bagage er onder weg niet is uitgevallen. Na een minuut of vijftien komt de flightbag tussen de rubberenflappen door en kan ik dus beginnen met de vakantie.

Mijn zinnen zijn al maanden gezet op het wandelen over de rand van de Caldera de Taburiente. Deze wandeling gaat van 0 meter omhoog naar 2400 meter. Maar eerst even tot rust komen op de camping in de Caldera, en hiervoor moet ik dus eerst naar El Paso aan de andere kant van het eiland. Niet als de vorige keer met de taxi(+-25 euro) maar gewoon met de bus(+-4 euro) vertrek ik vanuit de luchthaven La Palma dan ook naar El Paso om de vergunnig(permision de acampada) op te halen bij het bezoekerscentrum(Centro de Visitantes).

Eenmaal aangekomen bij het bezoekerscentrum is dit zoals ik al verwacht had al gesloten. Maakt niet zoveel. Dan maar snel opzoek naar een plaats om de tent op te zetten. En dit lukt vrij snel, gewoon achter het bezoekerscentrum, net uit het zicht van het verkeer. Ik had ook 20 minuten verder kunnen lopen tot achter de het kerkje maar ik vond het onnodig. Even wachten tot het donker wordt en dan snel de tent opzetten en wat sterren kijken, waarna slapen als volgende op mijn lijstje staat.

Zaterdag 5 Oktober 2002

09.00u wordt ik wakker, maar blijf nog een uurtje liggen. Tegen 10.00u is het dan toch maar de tent uit en deze snel inpakken. Dan richting Centro de Visitantes lopen voor de vergunning. Hier is het nogal druk als ik er aankom, een bus met toeristen is er gestopt en deze mensen zijn in het centrum, dit heb ik hier nog nooit gezien. Nou dan maar eerst uitgebreid naar het toilet hier en me wassen en verzorgen. Als ik daarmee klaar ben is de bus vertrokken en kan ik rustig de vergunning aanvragen. Het schijnt erg rustig te zijn op de camping, ik neem het maximale aantal dagen, ze vragen of ik via La Cumbrecita naar de camping ga, waarop mijn antwoord lachend NEE is. Ik zeg dat ik dit al 2 keer gedaan heb en dat ik het voorlopig wel genoeg vindt. Dan loop ik verder richting bushalte. Ik neem de bus naar Los Llanos(busstation) en vanuit daar moet ik verder lopen naar de Caldera. Deze saaie weg tot in de Barranco is een slopende weg met deze temperatuur en volle bepakking. Maar vol goede moed begin ik er aan.

Na een uurtje of twee ben ik dan onder in de barranco, en daar besluit ik na een korte pauze niet door de rivierbedding, maar via de nieuwe wandelroute naar Los Brecitos, richting Caldera Camping te gaan. Deze keer verkijk ik me gruwelijk op de tijd die ik nodig heb om bij Los Brecitos te komen. Ik heb zo lang gelopen dat ik al honger heb(voor dit stuk heb je nog eens 4 uur nodig) dus toch maar tussendoor eten, ik wou dit eigenlijk op de camping doen maar het is inmiddels al 19.00u. En ik ben nog steeds niet bij Los Brecitos. Na een klein uurtje verder lopen begint het donker te worden. Zo lang mogelijk doorlopen maar op een gegeven moment moet ik de lamp erbij pakken om niet in een gat te lopen op mijn botten te breken over een steen.

In het donker kom ik dan aan bij Los Brecitos. Ik wil niet te lang treuzelen hier en loop verder richting camping over de smalle paadjes langs de afgronden richting camping. Vanuit hier is het nog een anderhalf uurtje. Het schijnt dat men zich bij casa Tenerre redelijk amuseert want hier brandt veel licht en is een hoop stemgeluid te horen. Dit is nog 15 minuten verder lopen. Het pad wat ik volg komt er niet echt langs maar gaat er een heel eind onder door. Ik loop geconcentreerd verder, en kom tegen 22.00u aan op de camping. Hier zoek ik snel een plaats voor de tent en zet deze op. Met dat ik de tent op aan het zetten ben komt een van de gidsen vragen voor mijn vergunning. Ze vraagt ook of ik via la Cumbrecita naar onderen was gekomen. En ik weer met nee moet antwoorden. Hierna ga ik me wassen en ga ik snel naar bed. 

Zondag 6 Oktober

Zondag wordt ik wakker maar kan ik nog wel lekker doorslapen wat ik dus ook doe. Een uurtje later, tegen 11.00u sta ik dan toch maar op. Ik ga eerst eten maken en tijdens het eten maken komt er een man naar me toe en vraagt me wanneer ik aan gekomen ben omdat hij me gisteren niet gezien had. Hij praat engels, en stelt zich voor als Franz. Ik vertel hem dat ik afgelopen avond was aangekomen, hij vraagt me van alles over de routes en vooral over de route naar Hoyo Verde, want hij wilde deze vandaag gaan lopen. Ik vertel hem alles en zeg dat hij op tijd moet terug gaan, maar hij zegt dat het hem niets uit maakt want hij slaapt ook daar. Ik zeg dat hij dat eigenlijk niet mag, maar ja ik ben niet de persoon om hem dat te verbieden. Hij zegt dat hij gewoon op de pad slaapt in de slaapzak. Ik maak hem duidelijk dat ik vandaag niet veel doe, en dat ik maandag eigenlijk wil vertrekken naar El Time en dan naar de roque de los Muchachos om van daaruit weer aan de andere kant naar onderen te gaan en dan vrijdags naar het vliegveld te gaan. Hij wilde best met me mee lopen. Hij is voor 4 weken op La Palma en komt uit zelf Oostenrijk. Een ervaren wandelaar blijkt, iemand die gemakkelijk 4 weken met de rugzak om kan hiken blijkt. Hij was al in Zuid-Amerika, Tibet en die kanten, en was al eens onderweg van Oostenrijk met de fiets om een trip door Azië te maken, maar men heeft hem in China aangereden en moest hij dus terug naar huis en is hij geopereerd aan zijn knie, heup enkels enz. Maar hij kan nog gewoon wandelen en fietsen, al heeft hij er soms last van. We spreken af voor de volgende morgen om verder te hiken.

De rest van de dag lig ik in de zon op mijn favoriete steen(rots) bij het riviertje Rio de Taburiente.

Maandag 7 Oktober

Tegen 09.00u word ik wakker. Even me wassen enz en ontbijten en tijdens het ontbijt komt Franz weer bij me, hij is net terug van zijn wandeling naar Hoyo Verde. Hij heeft op het pad geslapen in zijn slaapzak, dit is vreemd voor mij maar het schijnt toch nog wel vaker te gebeuren. 

Op een gegeven moment komt de camping beheerder bij hem en vraagt waar hij vandaan komt en waar hij die nacht is geweest. Nadat hij zegt waar hij is geweest krijgt hij een klein windje van voren omdat het niet toegestaan is. Ik praat een tijdje met Franz tijdens het eten en het inpakken van mijn spullen en tegen 10.00u vertrekken we richting Dos Aquas naar onderen. Onderweg praten we en maken we beter kennis met elkaar. We nemen onder in de barranco aangekomen nog even de omleiding naar de waterval "Cascada de Colores". Hier klim ik via de uitstekende stenen naar boven uit nieuwsgierigheid. Franz volgt iets later ook. Boven blijkt dat er een klein natuurlijk stuwmeertje is. Franz klimt weer naar onderen en na een minuutje ik ook weer.

Marcel, onderweg naar mo(oops)...........onderen.

En we lopen na een duik in het water in de buurt weer verder richting bewoonde wereld. Na Dos Aquas loopt er een koppeltje voor ons. Het blijken Duitsers te zijn, en ik besluit na overleg met Franz om hen een lift te vragen. Dit omdat het stuk vanuit de barranco naar Los Llanos een vervelden stuk lopen is waar constant auto's voorbij komen, en ik deze wandeling al meerdere keren gelopen heb in deze warmte. Geen probleem zegt de jonge man en we praten door onder het lopen.

Franz en ik worden netje in Los Llanos bij het busstation gedropt en bedanken voor de taxi. In het busstation blijkt dat we nog een uurtje moeten wachten voor de bus naar Puerto de Tazacorte vanuit waar we de beklimming richting de Roque de los Muchachos willen beginnen. In het busstation komt een jongen met rugzak tegenover ons zitten, een soort moderne hippie met lange haren en simpele/oude hiking uitrusting. Franz begint met hem te praten, en hij blijkt over de eilanden aan het hiken te zijn. Hij verteld dat hij op Tenerife is geweest en de Teide omhoog is gelopen. Hiervoor heb je een tweetal vergunningen nodig, maar verder is het niet zo'n probleem. Net als vele anderen spreekt hij ook over de schoonheid van de Caldera de Taburiente op La Palma. Franz spreekt nog een tijdje met hem maar ik heb het idee dat hij stoned is of zo, hij reageert in ieder geval vreemd naar mijn idee. Eenmaal in de bus naar Tazacorte blijkt dat Franz een last heeft van wagenziekte en zich dus niet op zijn gemak voelt. In Tazacorte weet ik een goed en niet duur restaurant te liggen in het oude dorpje waar we dan ook gaan eten. Na het eten besluiten we met de bus naar El Time omhoog te gaan en niet te voet, want het wordt al weer snel donker. In de schemering komen we dan bij el Time aan waar we uit de bus klimmen en het pad naar de Roque de Los Muchachos nemen om daar direct een slaapplaats te zoeken. Eerst bij een niet afgebouwd huis maar dit lijkt me niets, dus maar verder naar boven. Daar komen we bij een stuk uit wat in terrasvorm is opgebouwd, wel veel losse stenen hier maar die schuiven we maar aan de kant, om hier toch maar te gaan liggen. Franz slaapt gewoon in zijn slaapzak maar ik zet mijn tent op. We praten nog een hele tijd en gaan dan maar slapen.

Dinsdag 8 Oktober

Tegen een uur of negen word ik wakker, en Franz is ook net wakker blijkt. Ik begin redelijk snel met opruimen en inpakken van de tent en mijn andere spullen. En zonder te eten gaan we op weg naar de Roque de Los Muchachos. We vinden al snel de wandelroute naar boven weer terug, en al snel wordt duidelijk dat we ons over de rand van de Caldera de Taburiente naar boven bewegen.

  Rechts van ons is deze rand en hier gaat het dan ook een paar honderd meter bijna loodrecht naar beneden. Heb ik tegenwoordig geen hoogtevrees meer maar dit maakt toch wel grote indruk, en op het uiterste randje gaan staan is er dan ook niet bij. Op een gegeven moment gaat de route over een oud betonen waterleiding systeem en zonder dat we er erg in hebben volgen we dit systeem, maar al snel wordt het moeilijk om over het beton verder te gaan vanwege de begroeiing. En eigenlijk blijkt dat we het zicht op de wandelroute om een of andere wazige reden zijn verloren, maar geen van ons beiden valt dit eigenlijk op op dit moment, en moeten we ons dan maar midden door de begroeiing een weg banen naar de overkant van een ondiep ravijn. Met veel halsbrekende toeren en schaafwonden van de begroeiing klauteren we er toch doorheen. Dan komen we tot mijn verbazing uit bij een stuk privé terrein met gewoon gras omringd met van stenen gestapelde muren. We klauteren hier ook doorheen en na een tijdje vinden we eindelijk de route terug. Al snel komen we bij een lange rechte en brede pad uit die volledig uit steen bestaat en gedeelte lijk door mensen is aangelegd. Dit moet veel mankracht hebben gekost om dit zo te maken. Het is toch wel vreemd wat je hier boven nog allemaal tegenkomt, je hebt het gevoel dat je eigenlijk al lang uit de bewoonde wereld bent maar hier kom je op plaatsen die je vanuit de normale routes van la Palma niet ziet. Boven aan de versteende pas komen we weer uit bij de Caldera rand waar de route weer erg duidelijk is, en hier pauzeren we en ontbijten we. Hierna vervolgen we de wandelroute die al snel uitkomt bij een grotere zandweg die we verder moeten vervolgen. Na een aantal bochten komen we uit bij het uitzichtspunt (Torre del Time) met de bosbranduitkijktoren erbij die vanuit de Caldera zelf ook te zien is boven op de rand. Als ik hier naar onderen kijk ziet de Caldera er toch wel indrukwekkend uit. We vervolgen de grote weg richting ons doel. Al snel kunnen we weer de zandweg verlaten en gaan verder over de wandelroute. Nu gaan we tussen trapsgewijs gebouwde druivenvelden die vol zitten met druiven die bijna allemaal overrijp zijn geworden. We eten hier natuurlijk zoveel van als mogelijk en gaan daarna verder naar boven. Nog steeds ben ik verrast over de grondstukken die ik hier tegen kom omdat ik deze hier nooit had verwacht. Al snel komen we uit bij het gedeelte zoals ik mij eigenlijk de gehele route voorgesteld had, namelijk een standaard La Palma wandelpad met uitstekende stenen die over het randje van de Caldera naar boven gaat. Langs dit stuk naar boven duiken zo nu en dan rotsstukken op die begroeid zijn met dennenbomen en op enkele van deze punten bevinden zich groepen met berggeiten. Ondertussen begint Franz steeds vaker ver voorop te lopen, en ik krijg steeds meer problemen om door te gaan. Ik zelf wil wel maar mijn lichaam sputtert tegen, het lijkt wel alsof mijn benen gewoon niet meer willen, meer trainen dan maar de volgende keer. Franz neemt regelmatig pauzes zodat ik hem weer kan inhalen, maar dan gebeurd natuurlijk gewoon weer hetzelfde.

                                                                                                                                            Eigenlijk ben ik dan blij dat ik ook even kan pauzeren maar dan loopt hij natuurlijk weer gelijk verder. Na een aantal uren lopen komen we bij de 2000 meter grens, dit is goed te zien aan de dennenbomen die hier ineens ophouden met groeien. Nu ineens wordt alles om de route heen kaal en rotsachtig met wat lage begroeiing. Al snel komen we op een vlakker stuk waar we tussen de met gaas afgezette stukken door moeten richting de Roque de los Muchachos. Dit stuk duurt nog een uur of twee, langer dan ik verwacht had in ieder geval. Even pauze op een paar rotsen, en Franz biedt me wat nootjes aan. Ondertussen moet de zonnebril zeker op wat de zon begint hier aardig fel te worden. We lopen na een tijdje verder, maar ook nu moet ik ondertussen regelmatig stoppen omdat mijn lichaam niet meer wil, terwijl het hier toch aardig vlak is en Franz raakt steeds verder voor en begint zich een beetje te ergeren.

Uiteindelijk zijn de eerste gebouwen van de sterrenwacht dan toch inzicht. Ik moet nu steeds vaker stoppen, en vindt het niet echt normaal meer, ik zelf heb het idee dat ik te weinig gegeten heb of zoiets.

Maar met veel moeite bereik ik dan toch eindelijk de weg die naar de Roque de los Muchachos leidt. Hierover lopen we verder naar boven totdat we weer een pad tegenkomen wat ons een kortere weg bezorgd op het laatste stukje naar de Roque. Dit zijn nog 10 minuten voor mij en 5 voor Franz. Boven is een kraan waar we water kunnen bijvullen zegt Franz. Eenmaal boven blijkt die kraan er inderdaad te zijn rechts achter in het hoekje van de muur vanuit waar we naar boven zijn gekomen. Hier begint het nu toch erg winderig te worden en zeer fris. We trekken ons warmere kleding aan en Franz begint zich zorgen te maken omdat het al snel donker gaat worden. Hij wilde eigenlijk het huisje bereiken op de rand van de Caldera om daar te overnachten. Maar dit is nog een zeer lang traject, en dit halen we in mijn toestand sowieso niet meer. We vervolgen snel de route die aan de andere kant van de Roque weer verder gaat maar Franz raakt alweer direct ver voorop. Van ellende besluit ik net voordat ik weer een klim moet inzetten maar wat ingeblikte worstjes te eten in de hoop dat het dan weer beter gaat.

Franz komt in iedergeval niet terug om te kijken waar ik ben. En ik eet een blik met worstjes en drink nog wat water. Dan begin ik weer te lopen na 10 minuten en dan blijkt tot Franz wel weer een stuk terug is gekomen. Het eten heeft geen nut gehad want het lopen gaat nog steeds moeilijk. We zijn nu op het punt aangekomen (net na het alom bekende punt Mirrador de los Andenes) waar het pad zelfs aan de binnenkant door de Caldera wand heen gaat. Hier is de wand ontzettend steil en je kijkt hier dan ook honderden meters bijna loodrecht naar beneden.

Een mooi uitzicht in de Caldera vanuit Mirrador de los Andenes (niet tijdens deze tocht gemaakt).

Het ergste is niet dat de route zo link wordt hier, maar dat het weer hier ineens omslaat. Het begint zeer hard te waaien, koud te worden en donker. Ik ben nu niet meer van plan om nog door te lopen en zeg dit ook met nadruk tegen Franz. Ik vind het te gevaarlijk. Deze keer stemt hij met me in en we besluiten om aan de andere kant van de weg de onverharde weg naar onderen te nemen. Na 50 meter is daar een soort parkeerplek waar we besluiten de tenten op te zetten. Nadat alles is opgebouwd biedt ik Franz warm eten aan, hij wil eerst niet maar het blijkt al gauw dat hij helemaal geen spullen bij zich heeft om warm te eten. Van mij mag hij de spaghetti met kaas hebben en ik kook deze in zijn voortent voor hem. Daarna eet ik de spaghetti met tomatensaus. Franz verteld een beetje over een van zijn tochten door Tibet, waar de lokale bevolking ook samen met hem at ongeveer zoals ik nu met hem. Intussen heb ik het zo verschrikkelijk koud dat ik niet meer stil kan zitten en het regent ondertussen ook nog. Na een uur of zo besluiten we te gaan slapen want het was in ieder geval voor mij een zeer zware dag. Nog een enkele minuut kijk ik naar de ene zichtbare koepel van de sterrenwacht en duik dan de slaapzak in met een opgewarmd blik vis (afgekeken van de Landmacht reclame) om het warm te houden in de slaapzak. Tot mijn verbazing brengt dit veel meer warmte dan ik had verwacht.  En dan lekker slapen op 2400 meter hoogte met regen, rukwinden en voorbij waaiende wolken. s'Nachts word ik enkele malen wakker van de wind die zo hard waait dat het lijkt alsof iemand met mijn tent staat te schudden. En een keer hoor ik iets van een motorfiets die gestopt is maar ik negeer dit en slaap verder. 

Woensdag 9 Oktober

Tegen 08.00u wordt ik wakker en sta ook meteen op. Ik kijk naar buiten en wat blijkt? De wolken komen nog steeds voorbij gewaaid en het regent en waait nog steeds best veel. Na 5 minuten wordt Franz ook wakker. Hij vraagt of ik de motorfiets ook heb gehoord die hier was geweest, en verder pakken we snel alles in. Inmiddels heb ik mezelf goed aangekleed tegen dit weer. Dikke trui aan, gore-tex jas aan met de alleen nog een kleine opening zodat ik kan kijken voor de rest alles afgedekt. We gaan nu terug naar boven en kijken waar we de route willen vervolgen. Omdat het zo'n slecht weer is weiger ik om verder te gaan en Franz accepteert dit dit ook, al had ik dit niet van hem verwacht want hij vondt het weer zo schitterend. Het is nog steeds gewoon te gevaarlijk met de regen en passaatwinden. We besluiten iets verderop de route naar onderen te nemen om af te dalen richting Barlovento, omdat daar een camping is (Laguna de Barlovento), maar Franz kent de camping niet.

We vinden al vlug het pad wat naar onderen gaat. Over de natte en dus ook gladde stenen gaan we voorzichtig naar onderen. Tot mijn en Franz zijn verbazing kan ik nu ineens wel het tempo goed bijhouden. Ja natuurlijk gaat het nu bergaf, maar ik voel me vandaag ook gewoon veel beter(zal misschien wel door het eten van eergisteren zijn geweest, namelijk konijn, dit heeft meer energie nodig om te verbranden dan dat het oplevert). Nog een uurtje lopen we door de regen, waarna deze ineens ophoudt en de zon er door komt. We zijn inmiddels de 2000 meter lijn overschreden want we lopen nu tussen de dennenbomen door naar onderen. Verschrikkelijk mooi is het hier ook weer, maar zo steil dat we zeer goed moeten oppassen met afdalen. Op een moment komen we uit bij een zandweg die zich opsplitst. We besluiten rechts te gaan, door de zeer dichte bebossing aan beide zijden van de natte zandweg lopen we op hoog tempo verder. We praten veel met elkaar en op een gegeven moment lig ik ineens op mijn zijkant, jawel hoor uitgegleden door de modder met de stokken nog in de handen (ik lag al voordat ik het zelf wist). Ik kijk Franz een beetje verrast aan als ik nog op de grond lig en sta maar weer op. Mijn zij zit vol modder en mijn hand doet een beetje zeer, verder is er niets aan de hand. Vol goede moed en nog steeds goed gezind lopen we verder. De omgeving hier is zo verschrikkelijk dicht begroeid dat het net een regenwoud lijkt. Nu komt de zon steeds vaker te voorschijn, maar we zijn dan ook al minstens uur of drie onderweg.

Nu is ineens de kunstmatig aangelegde lagune van Barlovento inzicht. Dit is erg handig want nu kunnen we onze bestemming zien en weten we dus welke route we moeten volgen. Nu komen we bij een splitsing uit waar we rechts en links kunnen gaan. Twijfelend nemen we links met de redenering dat het waarschijnlijk niet veel zal uitmaken en we welke weg we ook kiezen toch wel bij de camping uitkomen. Over de rode modderpaden vervolgen we onze weg, inmiddels is het erg warm en zonnig geworden. We komen steeds dichter bij de bewoonde wereld wat we kunnen zien aan de bouwmachines enz. die op verschillende plekken langs de route staan. Op weg naar de Camping La Laguna de Barlovento maak ik me een beetje zorgen over de laatste dat ik hier was en en niet heb afgerekend omdet het zo luidruchtig was de hele nacht dat ik geen oog had dicht gedaan, ik dacht dat de beheerder me zo herkennen. Franz zegt nog meen je dat die dat hier wat uitmaakt? En gelijk heeft heeft hij wel want hier in het restaurant vergeten ze ook gewoon dingen af te rekenen enz., dit is het relaxte leven van La Palma ze maken zich er hier gewoon niet zo druk om. Nadat we ons hebben ingeschreven, de tenten opgebouwd en ons verfrist hebben, gaan we eten en gooien we wat mannenpraat over relaties en vrouwen in het gesprek. Na het eten gaan we terug richting tenten en zitten we nog een uurtje of zo in een van de overdekte barbecue plaatsen en Franz luistert hier naar het nieuws op zijn wereldontvanger. daarna gaan we onder de slaapzak.

Donderdag 10 Oktober

Op de tijd wakker en snel alles inpakken want ik weet dat de bussen hier niet zo vaak rijden. We wandelen op tempo naar het dorp Barlovento zelf, om te proberen de busplanner te begrijpen. Franz legt midden in het dorp zijn tent te drogen uit, en ik heb begrepen dat we nog een uur moeten wachten op de bus naar Santa Cruz de La Palma. Franz heeft een goed idee en dat is een hamburger eten aan de overkant van de bushalte bij een snackbar en dit doen we dan ook. Na een tijdje wachten komt dan eindelijk de bus en we vertrekken via een uitgebreide route naar Santa Cruz. In Santa Cruz checkt Franz in in zijn pension in waar zijn fiets ook staat, en ik neem afscheid van hem omdat ik het pension maar niets vind (kost ook maar 15 euro per nacht voor een 2 pers. Kamer). Ik vertrek daarna met de bus naar Puerto Naos aan de andere zijde van het eiland om daar een bezoekster van deze website op te zoeken waarmee ik contact had. Eenmaal bij hun aangekomen bieden de twee dames mij te eten aan en leg ik mijn tent ondertussen te drogen op het grasveld van Hotel Sol Elite. Daarna gaan we nog een uurtje of 2 zwemmen en aan het strand liggen, en het water is zo heerlijk na de zware tocht van de laatste dagen dat ik het water bijna niet uit wil. Hierna neem ik afscheid van de dames en vertrek ik weer richting Santa Cruz om Franz maar weer op te zoeken om samen nog wat te gaan eten of zo.

Franz blijkt kaarten aan het schrijven te zijn op zijn kamer en hoort mij niet (die wereldontvanger weer). Na een beetje aandringen hoort hij me eindelijk en maakt hij de deur open. We gaan daarna wat eten op een terras in Santa Cruz en praten nog wat. Ik slaap die nacht op het derde bed bij Franz op de kamer maar ik moet er vroeg uit want de terug-vlucht naar Brussel vertrekt voor 10.00u op vrijdag.

Vrijdag 11 Oktober

Om 06.00u gaat mijn wekker en sta ik op. Ga me even opfrissen en mijn rugzak inppakken. Daarna bedank ik Franz en nemen we afscheid. Ik ga met de bus naar Los Cancajos waar ik me aan het strand nog even douche. En dan weer verder met de bus naar het vliegveld. Inchecken bagage afgeven en weer wachten. Daarna vliegt Thomas Cook me weer eens zonder vertraging terug naar het frisse Belgie en per trein reis ik verder naar Nederland en eindigt deze derde keer La Palma voor dit jaar weer. En maandag begint het hectische Nederlands leven weer als ik moet gaan werken.

Copyright 2005 Marcel Haanen

http://www.decanarischeeilanden.nl

Franz Karl Krenn zijn website is te vinden op: http://franzkrenn.pedalglobal.net/