nationale parken van de Canarische eilanden
Del Teide
(Tenerife)
is
het grootste nationaal park van de Canarische Eilanden. Zo'n 3 miljoen jaar
geleden is uit de uitbarsting van van een enorme vulkaan de 16 kilometer
brede Canadas-krater ontstaan. Aan de noordzijde van deze krater ligt een
vele kleinere vulkaan de Teide, dit is het hoogste punt van Spanje. In 1954
werd dit gehele gebied een van de grootste nationale parken van Spanje.
Gemarkeerde paden leiden de bezoekers door de indrukwekkende asbedden,
lavastromen en andere gesteentes. Er ligt een weg door het park die u naar
het Parador hotel (het enigste hotel in het park brengt) en naar het laag
gelegen kabelbaanstation en het bezoekercentrum El Portillo brengt. Het
kabelbaan station brengt bezoekers in ongeveer acht minuten tot op 200 meter
van de top van de Teide, voor de laatste tweehonderd meter de bedwingen
heeft vergunningen nodig. De laatste keer dat de Teide in uitgebarsten was
in 1798.
La Caldera
de Taburiente (La Palma) is door velen als mooiste park van de
Canarische Eilanden beschreven. Vertaald de ketel van de Taburiente, is
ontstaan uit een vulkaan die waarschijnlijk hoger was als de Teide maar de
vulkaan is door uitbarstingen en erosie uitgespoeld en hierdoor is de C-vorm
ontstaan. De enorme krater met een diameter van rond de negen kilometer is
een natuurlijke vesting waar maar een paar ingangen voor bestaan. In de 15e
eeuw was het de laatste schuilplaats voor de Benahoares tijdens de Spaanse
invasie. Men heeft de Benahoares uit de Caldera gelokt onder valse
voorwaarden en toen gevangen genomen.
Ook in 1954 is deze enorme krater uitgeroepen tot nationaal park en is alleen toegankelijk te voet of per helikopter(voor personeel en noodgevallen). Het park telt vele wandelpaden waarvan de meeste niet geschikt zijn voor mensen met hoogtevrees. De controle in het park is zeer streng en er is weinig te bekennen aan wegwijzers, soms kun je uren lopen voor je weer een bordje tegenkomt. Op een aantal uitzichtpunten heeft u een zeer indrukwekkend overzicht op het park, La Cumbrecita en Los Brecitos zijn wel de meest bekende, maar vanaf de Roque de Los Muchachos en Pico de Bejenado zijn de uitzichten nog veel indrukwekkender. In El paso langs de doorlopende weg vindt u het bezoekerscentrum van Icona de organisatie die het park beheerd.
Los Tilos Biosfeer reservaat
(La Palma) dit door Unesco in 1983 tot Biosfeer reservaat verklaarde
natuurgebied wordt ook wel het sprookjesbos genoemd. De bijna loodrechte
hellingen van de diepe Barranco del Aqua zijn volledig begroeid met een
groenblijvend regenwoud bestaande uit bemoste laurierbomen, de grootste
concentratie oude Laurisilva van La Palma, en Lindebomen, en verder Mirte en
reuze Varens. Een drie kilometer lange weg slingert door de bodem van de
barranco naar het bezoekerscentrum met een infocentrum en klein restaurant.
Er zijn een aantal wandelroutes door dit waanzinnig groene natuurparadijs,
en een ervan brengt de wandelaar naar het uitzichtpunt mirrador de Las
Barrandas wat bekend is van de aanzichtkaarten. Een andere route die in die
gebied loopt is de route naar Marcos y Corderos " de verborgen
watervalletjes"
zie elders op deze site.
Garajonay
(La Gomera)
is met 400 vierkante kilometer het grootste bewaard gebleven natuurlijke
bosgebied van de Canarische eilanden. Door de zeldzame weersomstandigheden,
en vooral door de constante miststromen die voortkomen uit de koele
Atlantische luchtstromen die die weer op warme luchtstromen stoten, zijn
constante dauw en luchtvochtigheid hier gewaarborgd. Hierdoor wordt de groei
van meer dan 450 soorten planten en bomen bevordert. De flora bereikt hier
ongekende afmetingen en laat bezoekers eens zien hoe een mediterraan bos er
voor de laatste ijstijd uitzag. Dit is het enige nationale park van Spanje
dat voorkomt op de werelderfgoedlijst van Unesco.
Het oeroude laurierbos in het hart van het park wordt in het Spaans Laurisilva genoemd en betekend Laurierbosje. De altijd groene laurierbomen worden tot 20 meter hoog en de bomen zorgen voor een dicht groen dak van waaronder de mist blijft hangen, wandelaars kunnen weer profiteren van deze koelte. Verder heeft het park ook dichte stukken bos bestaande uit boomheide en jeneverbessen bestaan.
Roque Nublo Park
(Gran Canaria)
in het binnenland van Gran Canaria veranderd het toeristisch bekende eiland
ineens in een mooi landschap met veel afwisseling. Een groot deel van het
eiland heeft een beetje weg van een kleine Grand Canyon. die na een bocht
ineens overgaat in een mooi dennenbos, daarna reis je verder tussen de
kraters en kleine Caldera's en kom je tussen de roque's terecht. Een goed
voorbeeld is de roque de Bentayga. Via een zeer gekronkelde weg komt u bij
een klein infocentrum uit en daar achter gaat een stenen trap de roque
omhoog. Boven komt u een grote rotstekening tegen die vroege door de
oerinwoners in de rotsbodem is gemaakt. Als u hoogtevrees heeft is de
beklimming niet aan te raden.
Timanfaya Vulkaanpark
(Lanzarote)
is
het alom bekende vulkaan landschap, wat je het idee geeft alsof je op de
maan bent beland. Een geasfalteerde weg gaat tussen de uitgestrekte gestolde
lavavelden door richting de vulkanen van Timanfaya nationaal park. Vooraan
in het park kunt u vanaf de parkeerplaats een tocht tussen de vulkanen maken
op een van de kamelen. Zover als ik heb begrepen is het ook al mogelijk om
te wandelen in het park maar hier weet ik het fijne nog niet van. Verderdoor
in het park is een restaurant en infocentrum, ontworpen door Lanzarote's
kunstennaar Cesar Manrique, met een echte lavaput waarop gegrild wordt voor
in het restaurant. Voor het gebouw worden diverse demonstraties gegeven met
betrekking tot de activiteit van de vulkanen die hier nog heerst, maar
hierover verraad ik niets. Maar hoe het ook mag wezen, het gerucht van de
zwarte lavazand waarmee de Canarische eilanden meestal in verband worden
gebracht is afkomstig van Lanzarote.
De parken hierboven zijn niet alle nationale parken van de Canarische eilanden. Voor meer info kunt u altijd een reisgids, Mma of Unesco raadplegen.

